© Wil je gelijk of wil je geluk?  Psssstt.. Mijn nieuwe boek is nu te koop! Wees er snel bij en kijk op de pagina 'Mijn boek' in het menu.
6th of augustus

Dragonfly


Jaren geleden zag ik een geweldige film “Dragonfly”, die mij enorm raakte. Het ging over een vrouw die neergestort was met een vliegtuigje en sindsdien vermist was. Ze was kinderarts. Haar echtgenoot hoopte dat zijn hoogzwangere vrouw nog leefde. Hij begon een hoopvolle zoektocht waarbij hij allerlei aanwijzingen in de vorm van libelles (dragonflies) kreeg. De kinderen die zij behandelde met kanker, en de dood in de ogen keken, zagen in hun ‘dromen’ steeds libelles bij een rivier waardoor haar echtgenoot wist waar hij moest gaan zoeken. Ze had namelijk een pigmentvlek op haar schouder in de vorm van een libelle. De film zat schitterend in elkaar, ik zal verder niets verklappen. Het paste helemaal in mijn straatje. Mensen die mijn boek ‘Wil je gelijk of wil je geluk?’ hebben gelezen, weten dat ik ook vaker tekens krijg in mijn leven (al dan niet van overledenen). Hoe dat precies zit, weet ik ook niet, maar ik heb het al van jongs af aan. Het kwam in alle hevigheid naar boven toen mijn jeugdvriendin, Imke, overleed. Drie en half jaar geleden werd de broer van Bart, Erik, getroffen door een ongeneeslijke ziekte. We bezochten hem vaak op in het ziekenhuis, dat bijna bij ons in de achtertuin staat. Schrijnend genoeg hadden we toen pas samen de diepgaande gesprekken over het leven en de dood. Ik herinner me nog goed dat ik Erik de vraag stelde: “Wat denk jij dat er is als je dood bent?” Hij sprak moeilijk, vanwege zijn tumor, maar hij gaf aan dat hij daar tijdens zijn leven waarschijnlijk veel minder over nagedacht had dan ik. Ik vroeg hem of hij dacht dat er meer was, een soort ‘ander level van Mario’. Erik wist het echt niet, hij liet alles in het midden. Ik riep spontaan: “Als je maar weet dat ik met dode mensen kan praten! Ga je mij, als je uit de vorm bent, ook knipogen geven?!” “Als dat kan, Mirjam, dan doe ik dat”, beloofde hij mij met een lach op zijn gezicht. Volgens mij dacht hij: “Wat heerlijk dat je dat kunt geloven, dat wil ik ook wel. Helemaal in mijn situatie.”

Erik had een relatief kort ziekbed en overleed toch nog vrij plotseling toen wij op de terugweg vanuit Zuid Frankrijk naar Nederland reden, omdat we hoorden dat hij erg achteruit ging. Het is inmiddels exact drie jaar later en ik lig aan het zwembad op dezelfde vakantiebestemming als destijds, dit verhaal te schrijven. Erik was makelaar en hij was degene die ons adviseerde en hielp bij de aankoop van de Diepenbrockstraat. Het huis dat na 15 jaar zalig in gewoond te hebben, nu weer te koop staat (zie vorige blog). Op zijn begrafenis, het was een warme dag, in begin augustus, zie ik over zijn kist witte vlinders vliegen. Ik heb een onderonsje met Erik en zeg: “Dit vind ik te vaag. Ik zie in deze tijd van het jaar zoveel witte vlinders. Ik wil een big arrow. Doe maar een libelle of zo.” Ik heb het nog niet gezegd of de vlinders worden vergezeld door een opvallende libelle, net een helikopter. Ik knipoog terug en zeg goed zo deze is duidelijk genoeg. We hebben een deal, nu al…

Op veel bijzondere momenten zien we Erik knipogen. Met name als het om zijn oude beroep gaat, het makelaarschap. Nu ons huis aan de Diepenbrockstraat te koop ik vraag ik graag Erik om advies. Ik praat dan in mijn hoofd met hem wat al dan niet te doen. De makelaar heeft ons geadviseerd het huis wel gezellig te houden, zoals het is, maar wat meer ruimte te maken. Meer woonoppervlakte te laten zien. Ik doe van alles en nog wat in verhuisdozen. Ook de vensterbanken moeten leeg. Dan sta ik met de foto van Erik en met de foto van de moeder van Bart in de hand (ook zij is onlangs overleden). Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen ze nu al in de doos te laten zakken. Ze houden mooi de wacht hier in huis. Ze horen er zo bij. De volgende ochtend ga ik alleen in onze heerlijke woonkeuken zitten. Ik mediteer wat, maak contact met mijn innerlijke wijsheid. Mijn oog valt op de foto’s in de vensterbank. Zie ik dat nu goed? Een libelle in de vensterbank vlak naast de foto’s? Roerloos zit hij daar in de hoek. Hij poseert zelfs voor mijn foto’s. Daarna vliegt hij sierlijk weg. Die felblauwe staart: Wow, wat een prachtig beest. Ik deel de foto’s met Bart en met het handje vol vrienden dat dit begrijpt. Mooie reacties. Erik helpt ons mee. Is het er mee eens en blij voor ons. Zo voelt het. Inmiddels zitten we in Zuid-Frankrijk en is de belangstelling voor ons fijne huis is overweldigend. Soms meerdere bezichtigingen op een dag. We zitten op het strand bij Indie Beach en doen een drankje. Ik zit even op mijn mobieltje, maar dit keer is Bart alert. Exact om 16:00 wanneer de bezichtigingen beginnen cirkelen twee libelles over het mooie terras om overduidelijk te maken dat er in het andere level van Mario gewoon hard gewerkt wordt. Naast de fantastische makelaar die we hier hebben, hebben we ook nog Erik die hard meewerkt en die vast en zeker de juiste mensen op het juiste moment zal langs sturen. Vertrouwen dat is hier de ultieme test. De belangrijkste vraag die wij onszelf moeten stellen is volgens Einstein: vertrouw jij het universum? Als het antwoord ‘ja’ is, wordt het leven hier een stuk lichter, is mijn ervaring. Maar als ons ego de boventoon voert, valt dat niet altijd mee… Dat ego is van de frequentie angst en schaarste. Onze ziel is liefde en overvloed. Voor welke frequentie kies jij?!

Er zijn 5 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
1st of augustus

House for sale!


Ruim een jaar geleden droomde ik dat Bart, mijn man, ons heerlijke huis aan de Diepenbrockstraat had verkocht zonder te overleggen. Je kent het vast zo’n droom die levensecht voelt en dat je daarna bij het wakker worden, al wetende dat het gelukkig een droom was, toch nog even kwaad bent op je man. Ook Duke, onze jongste zoon, was helemaal van slag in mijn droom. Bart keek weleens voor de grap naar huizen die wat ruimer op de kavel stonden, maar het kwam echter nooit van een real live bezichtiging. Hij zou mij ook echt niet meekrijgen, dat wist hij. Ons huis ligt echt op zo’n mooie liefelijke plek in het centrum van Enschede op loopafstand van de Hudson Bay. Je moet het net weten, ik als geboren en getogen Enschedese, was er 15 jaar geleden nog nooit geweest.

Ik herinner mij, dat mijn ouders ons over dat huis tipten. Ze hadden het te koop zien staan in de krant. Zonder TomTom was het even zoeken waar dat huis nu precies stond. We bekeken samen het huis. Ik was op slag verliefd; een huis dat leeg stond met al zoveel geschiedenis en sfeer. De film van ome Willem, waar onze oudste zoon Pepijn zo dol op was, bleek er te zijn geschreven. Een huis waar Willem Wilmink en Harry Bannink en de eerste eigenaar, een muzikant, veel waren te vinden jaren geleden. Bart was niet direct om. Hij twijfelde of hij zo dichtbij het centrum wilde wonen, binnen de singel. Bart is grotendeels opgegroeid in Gelselaar met 3,5 hectare grond om zich heen. We hapten niet gelijk toe. Blijkbaar ging het huis ook niet bij Bart uit zijn hoofd. Hij reed erlangs in de zomer, herfst en winter. Uiteindelijk keken we naar een ander huis in de buurt en Bart besloot zijn broer, die destijds makelaar was, om advies te vragen. We bekeken het huis aan de Diepenbrockstraat samen en tot mijn grote vreugde vond de broer van Bart, Erik, dit een waanzinnig goede belegging. Meestal kraakte hij ons de handel af, maar nu verre van dat. Het leuke detail was dat de verkopende makelaar, Martin, zelf in zijn jeugd in dit huis was opgegroeid en oprecht dolenthousiast was over het huis.

We verbouwden er wat af. Er kwam een veranda achter, een nieuwe woonkeuken en de zolder werd prachtig. De kers op de taart was de badkamer die vorig jaar werd vernieuwd, steeds onder bezielende leiding van dezelfde aannemer. Je kunt je nu wellicht voorstellen dat ik niet blij werd van de droom van de verhuizing. Een paar weken geleden was ik in Londen voor een coachingscamp bij Robert Holden, samen met mijn vriendin Anita Brouwers. Het was weer waanzinnig inspirerend en leerzaam. We mediteren er wat af en deden de ene oefening naar de andere. Zo mooi hoeveel nieuwe inzichten je dan weer krijgt. 

‘s Avonds op de hotelkamer lees ik een appje van mijn ouders. Ze vroegen of ik ons ouderlijk huis echt wilde kopen met Bart. Ik snapte er niets van. 10 jaar geleden zijn mijn ouders verhuisd van hun prachtige huis aan de Cort van der Lindenlaan naar Boekelo en datzelfde huis staat nu al weer 1,5 jaar te koop. Ik reageer eerst geïrriteerd en bel Bart. Hij zegt dat hij het voor de grap gevraagd heeft aan Pepijn, onze oudste zoon, hoe hij dat zou vinden en die zei direct: “GAAF!” Niet meer en niet minder. Ik bekijk de foto’s op Funda en probeer het uit mijn hoofd te zetten. Daar word ik onrustig van, ik wil alleen maar HIER ZIJN. Mijn vriendin Anita kijkt mee op de laptop en grapt: “Ik wist het wel…..!” Iedere ochtend beginnen we bij Robert Holden met ‘A brand new day’ van Sting, een heerlijk nummer dat uitnodigt om alle kansen van een nieuwe dag te omarmen. Het is al weer de laatste dag. We hebben het thema ‘the heroes journey’. Welke heldenreizen heb jij allemaal al gemaakt in je leven en zie je daar ook patronen in? Net zoals in alle heldenverhalen in onze culturen bijvoorbeeld de Wizzard of Oss of Batman en Superman. De eerste stap zetten en dan denken: ‘Dit kan en durf ik nooit!” Als je hem zet, verschijnt the bridge (net als bij Indiana Jones) en dan is er hulp uit onverwachte hoek. Het mooie is, we worden altijd geholpen.

Ik denk aan de ‘journeys’ in mijn leven tot nu toe; op kamers gaan met 18 jaar naar Groningen, weggaan na 13 jaar bij mijn eerste grote liefde René, omdat ik verliefd werd op Bart, weg bij mijn eerste werkgever om naar Saxion te gaan, kinderen krijgen, dierbaren verliezen, van bedrijfseconoom naar Gelukskundige, spreken op grote podia……. Andere mensen delen ook hun avonturen; maagverkleiningen, scheidingen, faillissementen, ongevraagd zonder baan komen te zitten. Mooi, je hebt direct echt contact, het gaat ergens over, ik hou ervan. De vraag van Robert Holden is: “In welke heroes journey zit jij nu? Of moet je alleen nog the first step zetten?” Ik denk na, heb niet direct een antwoord en laat het even zo. Vlak voordat we weggaan moeten we onze ‘one take away’ (welk ene ding neem jij mee van deze driedaagse?) formuleren en opnemen op onze telefoon, zodat de waan van de dag niet regeert als we terug zijn. Anita en ik moeten het vliegtuig halen, dus we denken de dans te kunnen ontspringen. Ik weet hem wel die take away: nog meer de tekens op mijn pad zien en durven te volgen. Robert Holden zeg ik nog snel good bye. Hij zegt: “You have to play bigger!” Hij herkent Anita en mij echt komt soms na sessies even naar ons toe om prachtige persoonlijke dingen te zeggen. Dat doet hij echt goed als wereldberoemde coach (hij is de coach van de groten der aarde van oa Sylvia Lagnado van Dove). Hij heeft daarnaast echt oor en oog voor de mensen in de zaal. Zeer zeker voor zijn trouwe fans.

Het haasten was voor niets, het vliegtuig heeft vertraging. Ik word opgehaald door Bart, Anita reist met haar man door naar Barcelona. Laat thuis, een korte nacht. Maar dat geeft niets. Bakken energie na zo’n inner beauty behandeling. De volgende ochtend direct aan de bak: spreken in Oldenzaal. Ik zoek op mijn telefoon naar het nummer van Sting, ‘A brand new day’, om in de stemming te komen. Aangezien ik een nieuwe telefoon heb, past het snoertje in de auto niet meer op deze telefoon. Mijn plan gaat niet door. Terwijl ik nog een beetje baal van Apple dat ze dat steeds expres veranderen in mijn ogen, “Puur business”, zou mijn moeder zeggen, besluit ik vrienden te worden met het nu en druk ik de radio aan. Je raadt het al: Sting, ‘A brand new day’ galmt uit de speakers. Daar heb je zo’n teken. Ik zing luidkeels mee. Ik blijk meer dan een uur te vroeg te zijn bij mijn opdracht. Dat heb ik nooit. Ik besluit spontaan de makelaar te bellen voor een bezichtiging aan de Cort van der Lindenlaan. Dat kan sinds zeer kort weer, want de vorige potentiële kopers blijken zich net terug getrokken te hebben.

Op vrijdag worden Bart en ik samen met mijn ouders rondgeleid door een o zo vertrouwd huis waar de familie 25 jaar gewoond heeft, maar in een nieuw zeer smaakvol jasje. Wat is het schitterend verbouwd door degene die het 10 jaar geleden van mijn ouders gekocht heeft! Vrijdag kom ik ietsje later binnen vanwege een sessie die ik heb gegeven. De bezichtiging is al aan de gang Bart en mijn ouders staan in de kelder die perfect verborgen is achter de deuren van een heerlijke woonkeuken. Op de kluis, die in de kelder staat, ligt nog steeds het geborduurde kleedje van mijn oma, speciaal daarvoor gemaakt. Ik vang de blik van Bart op en weet: VERKOCHT!! Het huis stond blijkbaar al 1,5 jaar op ons te wachten en wij wisten van niets. Inmiddels kan Erik ons favoriete huis aan de Diepenbrockstraat helaas niet meer verkopen, hij is drie jaar geleden overleden. Het wonderlijke is dat de man waar wij destijds ons huis van kochten aan de Diepenbrocktraat (hij woonde daar ooit) ook de verkopende makelaar is aan de Cort van der Lindenlaan. Hoeveel tekens wil je nog hebben?! We hebben het huis gekocht en de hele familie is er dolblij mee. Hoewel ik soms, samen met Duke, even een traantje wegpink. Want man, wat een fijn huis hadden we toch al en wat een super plek! We hebben geen van allen dan ook de illusie dat dit huis ons gelukkiger zal gaan maken. Het kan er ons hooguit aan herinneren dat alles wat we zoeken in ons zit. Het huis aan de Diepenbrockstraat wordt nu natuurlijk verkocht door dezelfde makelaar… Want wie kan het mooier inkleuren dan hij?! Bart en ik hebben inmiddels een aantal ‘knipogen’ ontvangen waardoor we weten dat Erik zeer zeker in ‘het andere level van Mario’ meehelpt. Daarover in een volgend blog meer.

Er zijn 10 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
6th of februari

Stemming gaat niet door!


Zoals jullie wellicht weten ben ik genomineerd voor de Alice Indie Boek Prijs.

Ik ben genomineerd voor de juryprijs en voor de publieksprijs.

Helaas heeft de organisatie van deze prijs lastminute besloten om de publieksprijs niet door te laten gaan.

Reden hiervoor is dat er een dreiging van hackers is, waardoor de organisatie geen eerlijke uitslag kan garanderen.

De juryprijs gaat wel door en hierover zal ik jullie op de hoogte houden.

Helaas kun je me niet helpen door te stemmen. Wil je me toch een steuntje in de rug bieden? Schrijf dan een review op Bol.com

De jury zal deze pagina namelijk ook meenemen in de beoordeling.

Bedankt voor jullie steun!

Er zijn 0 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
1st of februari

Mijn boek is genomineerd, help je met stemmen?


Zoals de meesten van jullie weten heb ik vorig jaar in april mijn eerste boek uitgegeven. Het boek was er al lang maar ik moest de rust en het lef vinden om te gaan zitten om de pen het werk te laten doen en met name Karel er niet te veel mee laten bemoeien. Want wat is dat ego vaak zonder dat we er IND bewust van zijn bang. Dat het niet zou lukken, dat ik af zou gaan, dat mensen het niet goed zouden vinden, dat ik er geen tijd en inspiratie voor zou hebben.
 
LEVEN IS HET MEERVOUD VAN LEF! Het universum hielp mij een handje daar had ik om gevraagd. In de voorjaarsvakantie werd het zo ongelofelijk koud dat ik niet anders kon dan gaan zitten en schrijven naar buiten gaan was zelfs onaangenaam. Het stroomde ik raakte in de flow, Bart mijn man werd de corrector en faciliteerde dat ik mijn momenten kon pakken om te gaan schrijven: een boek werd geboren. Als klap op de vuurpijl wilde Joseph Oubelkas het voorwoord schrijven en de laatste correcties doen. We mochten al een aantal keren samen op grote podia staan, Joseph heeft vier en eenhalf jaar onterecht in de Marrokkaanse cel vast gezeten en is nu een veel gevraagd spreker die aanraakt.
 
Toen het idee geboren werd van een boek schrijven voelde ik dat het een succes zou worden dat vertelde ik in het voorgesprek, bij de uitgever de Boekengilde ik moest toen nog beginnen. Peter glimlachte vriendelijk en vertelde mij waarschijnlijk expres niet hoe lastig het is om meer dan 1000  exemplaren van een boek te verkopen. Inmiddels is de vierde druk verschenen en stroomt het! Het boek is zelfs genomineerd als kanshebber van de Alice Indië Boek Prijs. Jullie als vaste fans kunnen stemmen! Zou ik heel erg tof vinden.
 
Heb je het boek nog niet gelezen het is te bestellen bij de Boekengilde via onderstaande link:
https://www.boekengilde.nl/boekenshop/wil_je_gelijk_of_wil_je_geluk/

Er zijn 11 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
19th of juli

Wil je gelijk of wil je geluk?


Herkennen jullie het: busy, busy, busy, busy, dead? Wat hebben we het toch druk met zijn allen. Het succes van Max Verstappen is volgens eigen zeggen onder andere afhankelijk van de kwaliteit van zijn pitstop. Welke pitstop neem jij?
Je kunt immers alleen goed functioneren als jezelf af en toe ook aan de oplader gaat. Ik saboteer mijn eigen geluk regelmatig door te denken, als ik het erg druk heb, dat boek ga ik lezen als ik vakantie heb. Eigenlijk moet je het lezen als je het zo druk hebt, maar ja dat hoort mijn ego liever niet.

Laten we nu massaal met zijn allen vakantie hebben. En ik heb een vreselijk goede leestip voor jullie. Te weten mijn boek: Wil je gelijk of wil je geluk? Via deze link is die eenvoudig te bestellen. Inmiddels is de tweede druk al verschenen. Ik heb zeer veel positieve reacties mogen ontvangen van de lezers die jullie voor gingen. Ik denk dat ik hem zelf ook maar weer meeneem op vakantie, kan ik nog een boel van opsteken😅.

Sowieso wens ik jullie allemaal een heerlijk en ontspannen vakantie: aan de oplader zeg ik, zodat we samen de goede energie hebben om de wereld mooier te kleuren en te stralen!

Er is 1 reactie op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
25th of april

De Koning van het Geluk


Donderdag 12 april was mijn boekpresentatie; een warm bad dat mijn stoutste verwachtingen overtrof. Een zaal vol mensen die speciaal voor mij kwamen omdat ze er een kaartje voor gekocht hadden of omdat ze op de gastenlijst stonden vanwege het speciale plekje in mijn hart. Beerend en Simone behoren tot de laatste groep. Ze waren namelijk een inspiratiebron voor mijn boek, sterker nog met hun toestemming worden ze met naam genoemd in mijn boek.
Ik beschrijf Beerend in mijn boek als de Koning van het Geluk. Beerend had 16 jaar geleden een harttransplantatie ondergaan en daarom keek hij anders naar het leven. Hij nam een jaar geleden deel aan de minor Creatief Probleem Oplossen (CPO) waar ik het onderdeel Gelukskunde verzorg. Vanaf het eerste moment hadden Beerend en ik een vette klik, een typisch geval liefde op het eerste gezicht. Beerend was op papier de student en ik de teacher, maar door zijn levenservaring was het ook vaak andersom en was hij juist mijn teacher. Beerend was letterlijk en figuurlijk op plekken geweest waar ik nog nooit was. Hij was erg nieuwsgierig en stelde na afloop altijd kritische vragen, die mijn denken ook weer scherpte.

Helaas heb ik Beerend en Simone niet kunnen spreken die donderdag. Er waren zoveel bekende mensen en mensen die een boek wilde laten signeren en dat maakte, mede door de bescheiden houding van zowel Simone als Beerend, dat we elkaar niet live spraken. Mijn collega Jaco van Schip van de minor CPO zat wel naast het gelukkige stel. Op de vraag die ik aan het publiek stelde “Wie is jouw held(in)?” antwoordde Simone volmondig aan Jaco: “Beerend!”.
Beerend en ik hadden een lijntje. Aan een half woord hadden we genoeg en als er iets aan de hand was met Beerend, voelde ik dat op een of andere mysterieuze wijze aan en kreeg hij out of the blue een appje van mij. Eigenlijk was Beerend een type van de no-nonsens maar ook dit vond hij opmerkelijk op een prettige manier.

Zo appte ik hem op 15 februari, op mijn verjaardag. Simone was degene die terug appte: “Niet schrikken Mirjam, hier is Simone. Beerend heeft een harstilstand gehad, juist toen jij hem appte. Hij is weer teruggekomen van een hartslag van 10 en het gaat, naar omstandigheden goed met hem.”
Ik appte 15 februari ook om te vragen of Beerend en Simone met hun namen in mijn boek (dat ik toen aan het schrijven was) wilden komen. Simone vermoedde dat de verwijzing ‘student’ voldoende zou zijn voor Beerend. Maar dat bleek een inschattingsfout. Beerend wilde met zijn naam in het boek.
Op 12 april, de dag van mijn boekpresentatie in de Kleine Willem, appte Beerend mij dat ze er allebei zoveel zin in hadden; samen een avondje uit naar Mirjam.

Beerend en Simone zaten die avond naast mijn collega Jaco en ze hebben genoten.
Op maandag 16 april in de vroege ochtend bereikte mij het bericht van Simone dat Beerend op zondag 15 april was overleden aan de gevolgen van een hartstilstand. Wat onwerkelijk! Ik moest het bericht echt meerdere keren lezen voordat de boodschap langzaam tot mij doordrong. Op een zonovergoten dag als die maandag, waarin de wereld je lijkt toe te lachen, word je met dit bericht wakker.
Ik appte de dagen die erop volgde veel met Simone en op woensdag belde ze mij en vroeg ze of ik wilde spreken op de crematie die in besloten kring plaats zouden vinden. Ik vond het een enorme eer dat ik zo dichtbij Beerend en zijn geliefden mocht zijn en zelfs iets mocht doen voor hen. Met Simone maakte ik een afspraak om donderdagmiddag bij haar thuis op bezoek te komen. Beerend lag thuis opgebaard en als ik wilde kon ik afscheid van zijn lichaam nemen. Toen ik op de zonnige donderdag arriveerde bij het prachtig gelegen huis van Beerend en Simone, waren de moeder van Beerend en de moeder van Simone in de tuin. We kregen een bijzonder gesprek over Beerend. Over de jonge getalenteerde wielrenner Beerend en over het moment waarop zijn ouders erachter kwamen dat hij ziek was. De vader, ‘bonus-moeder’ en de broer van Beerend arriveerden wat later. Respect, voor hoe liefdevol het gezin met elkaar omging, ondanks het feit dat zijn ouders al jaren geleden gescheiden waren. Het leek hoogzomer in de vlindertuin van Beerend en Simone. Wat waren ze trots allemaal om mij die plek te laten zien waar ze allebei zo dol gelukkig waren met daarin de prachtige, zelfontworpen keuken van Beerend. Dat was ook zijn terrein, die keuken. Een topkok had Simone aan hem, naar eigen zeggen.

Zaterdag was de uitvaart van Beerend. Die was zo bijzonder. Echt vreemd genoeg hemels. Alles klopte, “Het was perfect.” Ik hoorde het Beerend zeggen. “Alleen dan niet dat ik in de kist lag.”
De lievelingsauto waarin Beerend werd gebracht, geregeld door een vriend van de familie. Simone, de dappere heldin, die het spits afbeet en zoveel liefde en verdriet liet zien. Barend, de vader van Beerend, die jaren de “casemanager” van Beerend was en zijn maat! Ze hadden samen een nieuwe ‘hobby’ sinds Beerend ziek was: sarcasme. Heerlijk was dat, aldus Barend. Hij zette symbolisch een vuurtorentje op de kist, zodat Beerend hem altijd kon terugvinden als hij zijn vader nodig had. De moeder van Beerend in al haar bescheidenheid sprak ook. Ze was dankbaar dat Beerend haar zoon is en dat hij 16 jaar bonustijd had gekregen dankzij een donorhart van iemand die ook veel te jong overleden is. Ze was opgelucht dat hij nu van dat lijf af was dat niet bij zijn geest vol plannen paste. Zijn broertje Wouter die de mooiste verhalen had over de vakanties van vroeger, en zich ook wel afvroeg waarom hij en Beerend vroeger toch altijd zoveel ruzie hadden. Hij brak en bedankte hun papa voor alles.

Ik mocht als laatste. Beerend was niet alleen mijn student maar ook mijn teacher. De Koning van het Geluk! De bijeenkomst werd afgesloten met de opdracht die hij gemaakt had in het kader van Gelukskunde. Een filmpje met operamuziek eronder waarom Beerend het leven zo de moeite waard vond. Niemand hield het droog volgens mij en dat was stiekem ook de bedoeling van Beerend. Toen Beerend zijn vader het bewuste filmpje liet zien en zijn vader er bijna inbleef zei hij handenwrijvend: “Als ik kom te overlijden moet je deze laten zien en dan moet iedereen huilen.” Ik sloot af met de woorden de Koning van het Geluk is niet meer in de wereld van de vorm en we zullen hem allemaal, zoals we hier nu zitten, ieder op onze eigen manier missen.

We dronken een kop koffie en thee met soesjes en haalden herinneringen over Beerend op. Samen aten we de druifjes, het laatste cadeau dat Beerend aan Simone had gegeven. Hoe gul dat Simone het met ons allemaal wilde delen.
De cirkel was rond hoe gek het ook klinkt, het klopte.
Zaterdag 21 april was het voor mij Koningsdag!!

Er zijn 12 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
30th of maart

Wijziging locatie lancering ‘ De Intelligentie van Succes’


Wegens overweldigende vraag wijken we donderdag 12 april uit naar de mooiste zaal van Enschede: De Kleine Willem! Kortom er zijn vanaf nu weer kaarten beschikbaar! Tickets zijn verkrijgbaar via www.aderacademie.nl.

Er zijn 0 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
19th of maart

De geboorte van mijn boek


Al ruim zeven jaar liep ik rond met het idee dat ik een boek wil graag schrijven. Ik schreef allerlei verhalen op mijn laptop en wist dat dit ooit een samenhangend geheel zou worden dat wij een boek noemen.

Aangezien ik als docent erg lange en ook nog eens veel vakanties heb, was ik ervan overtuigd dat er een vakantie zou komen waarin het boek uiteindelijk echt geboren zou worden.

Maar menig vakantie passeerde en daarin werd er steeds weer weinig geschreven. “Hoe is dit toch mogelijk?”, schreeuwde de stem in mijn hoofd elke keer. Ik heb deze stem voor het gemak een naam gegeven: Karel. Op het moment dat hij een naam heeft, identificeer je jezelf minder met hem en herinner je je dat jij de waarnemer bent en niet de stem zelf. Karel schreeuwde wel aan het einde van elke vakantie, maar voelde zich eigenlijk de winnaar. Een boek schrijven, wat een raar idee. “Daar loop je zeker lekker mee binnen!”, snauwde hij regelmatig. Waarom kwam ik toch niet verder met dat boek? Ik kon de vinger er niet opleggen.

Totdat ik in januari dit jaar, voor een tweede keer samen met Joseph Oubelkas op het podium stond. Joseph is de schrijver van een bestseller 400 brieven van mijn moeder. Hij zat 5 jaar onterecht gevangen in diverse Marokkaanse gevangenissen onder erbarmelijke omstandigheden. Joseph vroeg afgelopen januari aan de zaal wie er 5 kg wilde afvallen? Je zag alle dames op het puntje van hun stoel gaan zitten en eerlijk is eerlijk ook mijn oren waren gespitst. Hij vertelde dat de twee weken voordat zijn boek uitkwam, hij zo zenuwachtig was dat hij spontaan 5 kg verloor aan gewicht. BOEM daar kwam het inzicht dat ik nodig had. Niets busy, busy, busy, busy, dead. Dat was namelijk constant het excuus van mijn Karel geweest; dat ik te druk ben om een boek te kunnen schrijven. Ik ben immers naast docent op Saxion een veel gevraagd spreker, moeder, echtgenote, dochter, (schoon)zus, vriendin en much more. Ik was bang, bang dat het boek geen succes zou worden. Dat iedereen er iets van zou vinden. Ik kan mijn Karel geruststellen 50% vindt jou (en jouw boek) fantastisch en 50% vindt jou (en jouw boek) helemaal niets, dat is de wet van het evenwicht. Maar er zat in mijn geval ook een andere misschien nog wel diepere angst onder de angst om te stralen, om het verschil te durven zijn. Marianne Williamson heeft hier, geïnspireerd door de cursus in wonderen, een pracht gedicht over geschreven.

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis
wat wij het meeste vrezen.
We vragen ons af:
Wie ben ik dat ik briljant, buitengewoon aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn?
Maar waarom eigenlijk niet?
Je bent toch een kind van het universum?
Je moet je niet kleiner voordoen dan je bent
opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker zouden gaan voelen.
We zijn geboren om stralen net als kleine kinderen dat doen.
Dit licht zit niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal.
Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.

Afgelopen weken heb ik Karel, mijn ego, liefdevol op de bijrijdersstoel gezet en heb ik mijn innerlijke wijsheid, ik noem het de uil, achter het stuur laten plaatsnemen. De uil is namelijk de enige met een rijbewijs, ook al denkt Karel daar heel anders over. Ik heb Karel laten schreeuwen en hem af en toe liefdevol op zijn hoofd gekust. Ik ben in stilte vol vertrouwen gaan luisteren naar wat de fluisterstem mij te vertellen had. Helemaal in the flow, mijn vreugde volgend. Alles klopte, ik leek geholpen te worden. Neem nu bijvoorbeeld de Siberische temperaturen begin maart van dit jaar in Nederland tijdens mijn vakantie, waardoor Karel niet eens in de verleiding kwam om naar buiten te gaan om afleiding te gaan zoeken.

Het boek is af, het is gelukt. Het ligt nu bij de redacteur en de vormgeefster en illustrator om vervolgens naar de drukker te gaan. Waanzinnig gave vakmensen, die ik in korte tijd allemaal op mijn pad tegenkwam.

Kortom, het stroomt! Donderdag 12 april ga ik vol trots in samenwerking met de Aderacademie in Concordia in Enschede de mensen die interesse hebben, onderdompelen in de wereld van mijn boek. De wereld waar het niet draait om gelijk, maar om geluk.

Ik hoop jullie dan, lichter dan ooit te voren (ha, ha, ha!), te ontmoeten en jullie aan te steken met het virus van het volgen van jullie eigen unieke vreugde.

Er zijn 22 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
8th of januari

Winkeldochters


Mijn moeder is een dochter van een schoenwinkelier.

Mijn opa kwam vanuit Brabant als schoenmaker naar Enschede om daar zijn bestaan op te bouwen en dat is hem gelukt,

Een gezin met acht kinderen samen met mijn oma onderhouden, was hard werken. Er werd naar mogelijkheden gezocht en naast schoenen repareren, werden er schoenen ingekocht en verhandeld.

Mijn moeder was nog maar 15 jaar toen ze al volop werkte in de winkel bij mijn opa. Ze vormden samen een fantastisch team.

Mijn moeder ontwikkelde een enorme liefde voor schoenen maar tot haar grote spijt bedacht ze dat haar lang niet alles mooi stond, vanwege haar maatje 41. Het meest schrijnende vond ze nog wel dat haar moeder en haar zussen mooie kleine voetjes hadden.

Een overtuiging van mijn moeder is blijkbaar dat kleine voeten een onderdeel zijn van het schoonheidsideaal voor vrouwen. Wellicht een overtuiging die ze uit een vorige leven uit Japan heef meegenomen (toestanden met vrouwen met afgebonden voetjes, ha, ha, ha!)

Omdat mijn moeder dichtbij het vuur zat, verzamelde ze heel wat schoenen die lang niet allemaal een groot succes bleken te zijn.

De schoenen die uiteindelijk toch echt veel te klein waren en niet gedragen werden, vonden weer een plekje in de winkel.

Soms werden de te kleine schoenen die echt onweerstaanbaar waren toch gedragen met als gevolg een hamerteen en voeten die niet te doen zijn nu.

Het frappante is dat mijn verhaal veel parallellen heeft met dat van mijn moeder. Ik ben ook een dochter van een schoenwinkelier heb alleen nog een maatje groter dan mijn moeder, dezelfde maat als Maxima (kijk, dan klinkt het ineens toch stukken beter)

Mijn voeten lijken extreem veel op die van mijn moeder, alleen dan gespiegeld.

Allebei hebben we een enorme liefde voor schoenen met hoge hakken.

THE WAY WE TALK TO OUR CHILDREN BECOMES THEIR INNER VOICE

Want wat doen en deden we onszelf aan met deze overtuigingen?

Je zou denken/ hopen dat het EGO, de Karel van mijn moeder, nu ze 75 jaar is wat minder voeten aan de grond zou krijgen.

Niets is minder waar, terwijl mijn moeder het zich wel degelijk bewust is.

Na een bezoek aan het ziekenhuis in Duitsland met mijn vader is mijn moeder (of liever gezegd Karel) even toe aan wat verdoving/ wat leuks.

Een bezoekje aan de plaatselijke schoenwinkelier levert een score op voor mijn moeder van twee paar schoenen van mooie merken en zeker niet onbelangrijk extreem goed afgeprijsd.

Trots komt mijn moeders de verworven trofeeën tonen aan mij.

Een blik op de schoenen werpend, verzeker ik haar dat één van de paren te klein is.

Mijn moeder ontkent dit in alle toonaarden en wil soepel het schoentje aanschieten, vanuit mijn ooghoek zie ik dat het ietwat stroef verloopt. Heel stoer trekt mijn moeder de kaartjes eraf en doet ze haar beklag over het zeer onvriendelijke personeel in de winkel. Ze werpt de kaartjes nonchalant in de afvalbak en strompelt vervolgens terug naar haar stoel.

Ze constateert dat haar voeten vaak aan het einde van de dag wat opgezet zijn en dat deze heerlijke schoenen morgen vast een stuk beter zitten.

Ze gaat bij mij de deur uit, toch nog even met de oude schoenen aan, om nog meer hamertenen te voorkomen.

De volgende ochtend rinkelt bij ons al vroeg de telefoon: of wij de vuilnisbak al geleegd hebben….?

Ik weet precies hoe laat het is en vraag onschuldig: “Hoezo?”

Ik heb met de schoenenwinkel gebeld en de zeer onaardige winkelbediende heeft, na lang aandringen, toegezegd dat ik de schoenen mag terugbrengen indien alle kaartjes er nog aanzitten. Mission impossible, gromt mijn Karel hardop.

Ik ga graven in de afvalemmer, grijp in allerlei fruitresten en betrap mij erop dat ik denk: “Hou ik deze gekte ook nog vol tot mijn 75 ste?!”

Ik heb beet. Ietwat vochtige kaartjes bevrijd ik van de bodem van de vuilniszak en leg ik te drogen op de verwarming.

Even later valt mijn oog op de tekst van die natte kaartjes die mijn moeder weer aan de schoenen moeten zien te krijgen: ANTISTRESS SCHUHE

Hoeveel stress hebben deze krengen al opgeleverd? Even lig ik helemaal dubbel van het lachen in mijn eentje als ik mijn handen was, na dit vieze klusje.

Hoe gek kun je zijn 4 mm verschil zit er tussen maat 40 en 41 alsof iemand dat met het blote oog kan zien?!

Het bewijst maar weer eens hoeveel er tussen de oren zit dat complete onzin is.

GELOOF NIET ALLES WAT JE DENKT! Voordat je het weet gooit ons ‘special effect department’ er kleur, geur ,smaak, etc overheen en hebben we ineens een lastige werkelijkheid gecreëerd die op het witte doek verschijnt dat wij het leven noemen..

Want met jouw maat 41 moet je het toch echt hier gaan doen. Vroeger kon mijn moeder de kleine schoenen lekker als “winkeldochters” aanbieden aan mijn opa, want zo noemen we schoenen bij ons in de familie die al tijden in de winkel aanwezig zijn en en maar geen afscheid kunnen nemen.

Mijn advies is STRAAL, net als Maxima dat doet, met of zonder maatje stoomboot, met al je andere imperfecties (hoewel ik moet toegeven dat Maxima er daar irritant weinig van heeft), ben je dan oogverblindend mooi en zal iedereen de schoonheid die van binnenuit komt omarmen en herkennen.

Er zijn 3 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
27th of december

Uitnodiging Kultuurhuus Borne


Hallo allemaal,

 

de Kerstdagen achter de rug. Ik zeg altijd dat als je denkt dat je “verlicht” bent dan moet je Kerst met jouw familie gaan vieren, ha, ha, ha! Bij ons was het erg leuk dit jaar trouwens. Nu op weg naar Oud en Nieuw. Allemaal mooie voornemens voor in het nieuwe jaar wat dacht je van heerlijk wat meer “me-time” zodat ik je, misschien samen met iemand waar je gek op bent, mag herinneren aan de geheimen van het leven.
Ik mag 23 januari weer optreden in het Kulthuurhuis in Borne. Dit keer is het thema succes want wie wil dat nu niet succesvol zijn? En wat is dat eigenlijk? Heeft succes ook te maken met geluk? Ik verheug mij erop jullie mogen inspireren hopelijk tot dan!

 

Kom jij ook? Gebruik deze link om je aan te melden:

http://www.kulturhusborne.nl/Agenda/Mirjam-Spitholt%21

Er zijn 8 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje

'If there is something missing in your life it's probably more of the real you!'

Gelukskunde heeft mijn leven en dat van vele anderen veranderd.
Geniet van de inspiratie op mijn site en wil je met me in contact komen, mail me dan hier
en vergeet niet om je even aan te melden voor mijn nieuwsbrief:)

Meld je hier aan voor mijn nieuwsbrief   Koop mijn boek

Mirjam Spitholt.nl 2016 - 2019 gemaakt door Wonderlijk Werken