Pluk de dag.

Pluk de dag.

Dit jaar ben ik mentor van een klas met internationale studenten. Ze komen uit alle hoeken van de wereld: Indonesië, Rusland, Duitsland, Syrië, Irak en Nederland een pracht mix van jonge nieuwsgierige mensen. Om elkaar nog beter te leren kennen, nodig ik hen uit voor een lunch bij mij thuis. We hebben het enorm gezellig en ik app mijn oudste zoon, Pepijn, of hij ook nog even komt. Maar hij zegt dat hij bij een vriend is en nu totaal niet in de stemming. Hij wil niets vertellen door de telefoon totdat hij het niet meer houdt en mij aangedaan opbelt. Eugène, de vader van zijn vriend Thomas, blijkt afgelopen nacht totaal onverwachts te zijn overleden aan de gevolgen van een hartaanval.

Pepijn is op dat moment bij zijn oude trainer van de voetbal, Rocco, de steun en toeverlaat van vele jonge jongens. Rocco is het type van buiten de lijntjes kleuren, eigenzinnig, mega veel verstand van voetbal en hij is degene die het beste uit de jongens kan halen. Als Pepijn ergens meezit, gaat hij graag naar Rocco en hij is niet de enige. Thomas sliep die nacht bij zijn moeder toen ze rond de klok van 3 uur gewekt werden door de deurbel. Er stonden politieagenten aan de deur die het schokkende bericht kwamen brengen dat de vader van Thomas en Fleur was overleden. Eugène had aangevoeld dat het serious business was en belde zelf 112. Hij opende de voordeur en ging op de bank liggen, de hulp kwam te laat. Na 20 min reanimeren gaven de verpleegkundigen de moed op. Op 53-jarige leeftijd overleed Eugène.

Wij kenden Eugène als enthousiaste vader langs de lijn bij de voetbal en als zeer behulpzame en trouwe werknemer bij de Karwei. Altijd in voor een praatje en een geintje. Pepijn kende hem wat beter doordat hij mee mocht met de spontane acties van Eugène en Rocco om met de jongens naar spannende voetbalwedstrijden te gaan. Niets was de mannen te gek: Basel, Frankfurt, Wolfsburg, Dortmund en Luxemburg. Vaak was ik dankbaar dat deze mannen dit in de aanbieding hadden voor Pepijn. Zowel mijn man Bart als ik hebben er totaal geen verstand van, laat staan passie voor voetbal. We doen wel erg ons best, hoor, langs de lijn op zaterdag. Hoe leuk is het dat andere vaders zorgen dat dit vat gevuld wordt? Dan ineens dit telefoontje van Pepijn. Wat kunnen we doen? Je wilt dan zo graag iets betekenen.

De droevige Pepijn gaf aan dat ze bij Rocco zouden blijven en dat Thomas daar zo ook weer zou komen. Want al snel nadat Thomas het ’s nachts hoorde belde hij zijn vriend Melle, die al een rijbewijs heeft. Hij vroeg, toen Melle eindelijk de telefoon had opgepakt, of hij hem wilde komen ophalen met de auto. Melle reageerde wat geïrriteerd omdat hij om 4 uur ’s nachts werd wakker gebeld. Thomas bleef aandringen en zei dat Melle het zou begrijpen als hij er was. Thomas wilde naar de vader van Melle, Rocco, het luisterend oor, de vriend van zijn papa. Normaal gesproken krijg je Rocco met geen mogelijkheid wakker en alsof het nu zo moest zijn, hoorde hij de jongens aankomen. Wat was de schok groot. Verslagen luisterden vader en zoon naar het verhaal van Thomas. Er werd geen oog meer dichtgedaan en Thomas ging in de vroege ochtend richting de familie van zijn vader om de uitvaart te regelen.

In een klap word je geacht volwassen te zijn met je 18 jaar jong als oudste zoon. Mijn man Bart en ik besloten wat eten te maken voor de mannen en het bij Rocco langs te brengen. Aanvankelijk wilde niemand iets eten, totaal geen trek. Na een tijd met elkaar praten, huilen en delen, aten we samen kleine beetjes. Thomas gaf direct vrijdagavond te kennen dat hij heel graag de volgende dag wilde voetballen en dat gebeurde. Er werd gespeeld met rouwbanden om. Er werd begonnen met een minuut stilte. Het was super indrukwekkend: wat een sfeer. Er werd gewonnen met 3-1. De tactiek, die reeds was voor besproken door Rocco met Eugène, werkte. Rocco was op en kapot. We boden aan dat de jongens ook bij ons mochten komen en dat gebeurde. Thomas streek naast mij neer op de bank en vertelde honderd uit. Alsof het niet over zijn vader ging. Wij allemaal in tranen en hij ons een soort van troostend. Er was in sneltreinvaart heel veel geregeld. De kaart had Thomas al bij zich, hij was al bij de Karwei, waar Eugène werkte, naar binnen gegaan een paar uur na het nieuws over het overlijden. Er stond al een foto van zijn vader op de balie met twee kaarsjes erbij. Dat soort gebaren doen enorm goed. Dinsdag zou de condoleance zijn en woensdag de uitvaart waar iedereen welkom was.

Wat was er een enorme rij die dinsdag. Samen blauwbekken in de kou met de jongens van de voetbal, dat heeft zeker wat. Na afloop kwamen Thomas en Rocco mij wat vragen. Of ik wilde spreken op de uitvaart de volgende dag namens Rocco, Melle en de voetbal. Natuurlijk spreek ik veel in het openbaar, maar bij dit soort emotionele gelegenheden is het toch anders als je er zo nauw bij betrokken bent. Thomas was nog tot half 2 bij ons die nacht om te vertellen over alle handen die hij gegeven had bij de condoleance. Er trekt dan ineens een heel leven van je vader aan je voorbij. Wat een indrukken en wat fijn dat je dan vrienden en een super voetbaltrainer om je heen hebt om die te delen. De volgende ochtend waren Rocco, Melle en wat vrienden al vroeg bij ons om samen te ontbijten. Het wonderlijke is dat normaal gesproken mijn agenda mega vol staat, maar deze week was er ruimte: ik was beschikbaar, alsof het zo moest zijn.

Rocco ging ‘los’ over de bijzondere vriendschap met Eugène en ik bleef maar schrijven. De eerste ontmoeting met Eugène, waar Rocco als (naar eigen zeggen) de grootste Mopperkont van Vosta (de Johan Derksen van VI) boos werd op Eugène omdat hij foto’s maakte en Rocco er niet op wilde staan. Eugène zocht het conflict niet op en ging als trotse vader onverstoorbaar door met foto’s maken van zijn zoon. Hij complimenteerde Rocco met zijn tactiek, na afloop van de wedstrijd. Net als Rocco, was Eugène ook een coach (maar dan bij het waterpolo). In tegenstelling tot Rocco klaagde Eugène nooit. Rocco vertelt dat hij graag iedereen tijdens de plechtigheid zou willen oproepen om dit samen met hem een week of drie ook niet meer te doen: klagen over ‘niets’. Eugène was eveneens een master in het andere mensen naar hun zin te maken. Rocco en Melle zeiden dat je heel erg op moest passen met uitspreken van je wensen of verlangens, want Eugène maakte er direct werk van. Of het nu ging om een houten bankje in de voortuin, dat er vervolgens binnen een week stond of om een reisje naar Sauerland. Eugène draaide er zijn hand niet voor om, het zat in zijn DNA. Hoe bang Rocco ook is voor de autosnelweg, Eugène zorgde dat Rocco instapte. Rocco had in Eugène eindelijk een kamergenoot gevonden op reis, die het accepteerde dat de tv de hele nacht aan bleef staan op luid volume. Dat ervoer Rocco als het ultieme gebaar van vriendschap.

Een half uur voor tijd was ik genoodzaakt Rocco te stoppen met zijn verhalen. Ik moest hier een samenhangend verhaal van maken met een kop en een staart voor Thomas, Rocco, Melle en Pepijn en alle andere jongens van de voetbal. Want wat ik ook probeerde Rocco wilde het woord zelf niet doen. Het werd een pracht uitvaart met allemaal sprekers die Eugène een warm hart toedroegen. Dat verdiende hij en zijn familie. Het verhaal van Rocco raakte Thomas in zijn hart. Voor het eerst zag ik hem huilen deze week en ik zelf hield het tijdens het spreken ook niet droog. De avond ervoor vertelde Thomas mij dat zijn vader altijd al gedacht had dat hij niet oud zou worden. Daardoor leefde hij het leven misschien wel ten volste. Zijn super actieve rol bij het waterpolo, als scheidsrechter en coach, de vakbondsrol, zijn baan die hij deed vol passie bij de Karwei, vriend zijn van Rocco en de allerbelangrijkste taak vol overgave vader zijn van Fleur en Thomas. Alle reisjes die ze samen gemaakt hebben. Hij wachtte niet op het perfecte moment, hij pakte het moment en maakte het perfect.

Vaak begin ik de dag met een geleide meditatie van Tijn Touber en die meditatie sluit af met de vraag: wat wil het leven mij vertellen? Ik heb momenteel in mijn omgeving een tweetal moeders (50-tigers) die terminaal ziek zijn en Eugène die er ineens tussenuit piept. Misschien is de boodschap van het leven op dit moment wel: LEEF!

Om met Loesje te eindigen: pluk de dag voordat je in een vaasje belandt.

1 Reactie
  • Marjon Tjepkema
    Geplaatst op 13:16h, 11 december Beantwoorden

    Bedankt weer voor je ontroerende verhaal en inspiratie 🙂

Geef een reactie

X