© Wil je gelijk of wil je geluk?  Psssstt.. Mijn nieuwe boek is nu te koop! Wees er snel bij en kijk op de pagina 'Mijn boek' in het menu.
11th of mei

De dood (deel 2)


Om uit te leggen wat volgens mij dood is, neem ik jullie mee naar het verhaal van oom Cees en Pepijn van een aantal jaren geleden. Pepijn was destijds 8 jaar oud toen mijn oom Cees , die ruim de 80 gepasseerd was, overleed.

Ik kwam regelmatig in het verzorgingstehuis met Pepijn en Duke om met oom Cees en tante Riek wat lekkers te eten en te drinken en samen te praten over het leven. Dat vonden we allemaal fijn. Toen tante Riek overleed heb ik er totaal niet bij nagedacht om Pepijn of Duke mee te nemen naar de crematie, ik ben ook nog maar beginnende moeder en toen we bij de crematie waren van tante Riek dacht ik: “Dit is een gemiste kans Mirjam om de jongens niet mee te nemen/ vragen hier naar toe.” Het is zo’n wezenlijk onderdeel van het leven want als we een ding zeker weten, is het wel dat we ooit doodgaan. We zijn immers allemaal terminaal, de een wat meer op korte termijn dan de ander.

Maar gedane zaken nemen geen keer en al spoedig, binnen een half jaar, kreeg ik een “herkansing”. Oom Cees was een paar dagen ziek en toen ging hij tante Riek achterna dat was goed zo na 65 jaar huwelijk het alleen moeten doen viel hem zwaar. Ik vroeg Pepijn en Duke: “Wie wil ermee?” Duke wilde nog liever naar school want het idee van een crematie klonk hem niet als muziek in de oren en vooral het na schooltijd spelen met een vriend wilde hij niet missen. Pepijn koos er voor om mee te gaan. Ik vroeg aan hem welke voorstelling hij erbij had en wat hij daar dacht te vinden. “Ik wil graag een dood persoon zien, kan dat?” vroeg Pepijn. Ik antwoordde dat dat in dit geval inderdaad kon. “Waarom wil je zo graag een dood persoon zien Pepijn?” “Ik heb al wel eens een dode vogel gezien en een dode kat maar nog nooit een dood persoon.” aldus Pepijn. Okay that’s the real stuff!

De dag dat oom Cees begraven werd, waren wij al vroeg in de Mariakapel. Oom Cees lag opgebaard in de kist. Pepijn nam rustig de tijd. Hij keek heeeel goed. Toen fluisterde hij: “Waar is oom Cees?” Ik dacht hij herkent oom Cees niet en ik fluisterde: “Dit is oom Cees!” “Dat zie ik ook wel”, snauwde Pepijn terug. “Maar waar is hij nu?!” Oeps, een vraag voor gevorderden. Ik legde uit dat je in de kerk niet zoveel mocht praten en dat moeders ook niet overal een antwoord hebben. Maar na de kerkdienst (tijd rekken!) zal ik het je proberen uit te leggen.
De kerkdienst was lang en saai er werd niet de taal gesproken die ik versta. Genoeg tijd om na te denken dus.

Jij zou vertellen waar oom Cees was!

We waren koud buiten en Pepijn greep zijn kans: “Jij zou vertellen waar oom Cees was!” Ik besloot in Pepijn’s belevingswereld binnen te dringen. Pepijn jij bent dol op voetbal he samen met Duke? “JAAA” antwoordde Pepijn!! Ze komen allebei minstens in de basis van het Nederlands elftal Pepijn als topscorer in de spits en Duke in de goal (dus dames en heren er zijn nog slechts 9 basisplaatsen over in het Nederlands elftal van 2022). In de tuin mogen jullie alleen voetballen met een ballon (Pepijn en Duke hebben een strenge maar rechtvaardige papa en wij hebben een stadstuin met een veel te klein voetbalveld om te sliden) “Klopt”, beaamt Pepijn een beetje verbaasd wat heeft dit nu met mijn vraag te maken? Jij en Duke hebben dan dikke lol met die ballon totdat.. “Die knapt”, zegt Pepijn. “Wat moeten jullie dan altijd van mij, Pepijn?” “Dat flupje dat nog over is oprapen he? “ “Ja , boeh!!” Nou dat flupje is dat is wat er van oom Cees en ieder ander die in de kist ligt nog over is als mens. De huls die het niet meer doet en waar je niets meer aan hebt. Dat kan in de otto/ kliko (als we het over de ballon hebben), of in de oven of onder de grond (als we het over mensen hebben). Maar wat maakte die ballon nu zo tof? “De lucht die erin zat mama in combinatie met dat rubbertje dat nog heel was” antwoordde Pepijn. “Super goed”, zei ik. “En die lucht waar is die dan als de ballon geknapt is? “Die is er nog wel in de tuin maar die kun je niet meer pakken.” Zo is dat ook met mensen wij zijn energie die er voor kiest om een ervaring te leven en daarvoor moet je in de vorm zitten en als om de een of andere reden, ziekte, ouderdom, een ongeluk, de vorm kapot is dan gaat de energie eruit (de ziel of het bewustzijn) en die energie is er nog wel maar die kun je niet meer pakken.. “Oh, nu begrijp ik het mama!”

Ik denk dat het zo zit en dat er mensen zijn die met deze energie kunnen “levelen” ook al is die energie niet meer in de vorm. “Ja?” vraagt Pepijn. Ik kan dat ook, zeg ik spontaan tegen Pepijn. Daar schrijf ik nog wel eens een boek over, beloof ik hem. “Leuk!” Pepijn stelt nog een vraag: “Hoe ziet het er daar precies uit?” “Volgens mij moeten sommige geheimen bewaard blijven”, antwoord ik. Het is hetzelfde als wanneer je een spannend boek leest of een mooie film kijkt en dat je de laatste bladzijde stiekem leest of door skipt naar de laatste scene van de film. Als je dat gedaan hebt, denk je ook laat maar zitten de rest van het boek of de film. Daarom moet je sommige dingen gewoonweg niet meer herinneren of weten anders wordt de heimwee naar “Thuis” te groot en is het avontuur lang niet meer zo spannend! Het is net als bij SuperMario. Als je daar dood gaat, ga je ook naar een volgend level (een andere wereld) en zo zit oom Cees nu ook in het volgende level.

Ooit werd aan Esther Hicks gevraagd, zij is een medium, en zij kan communiceren met een energie die zij Abraham noemt: “Als het nu zo heerlijk vrij is om als energie rond te zwe(r)ven: er is geen tijd, plaats, pijn of what ever waarom kiest zo’n energie er dan voor om uberhaupt een ervaring in de vorm (in een lichaam) op te doen?” Abraham antwoordde het volgende. Vergelijk het met een hond op de achterbank van de auto, deze weet als ik mijn kop uit het raam steek dan kunnen er vliegjes in mijn ogen komen maar toch kiest hij er elke keer weer voor om die kop uit het raam te steken. Die opwinding van de kop uit het raam, weegt niet op tegen de last van de vliegjes in de ogen.

Zo is dat ook met ons, spirituele wezens. Wij weten dat een ervaring opdoen in de vorm onherroepelijk pijn gaat doen want als je zit te wachten op een leven zonder pijn, maak je borst dan maar nat! Dan kan alleen maar tegenvallen. Onthoud: Life is like photography we use the negative to develop! En weet je wat de ziel (de energie/ het bewustzijn) juist graag wil, die wil GROEIEN! En dat kun je in dit hogedrukpakje, ons lichaam, het aller beste door alle ervaringen die je opdoet in de wereld van de dualiteit.

Eckhart Tolle zegt dat het tegenoverstelde van dood niet leven is maar geboorte. Leven is er altijd ons bewustzijn, onze energie blijft ook in het andere “level van Mario”. Met een prachtig verhaal over geboorte en dood wil ik graag afsluiten:

‘Er was eens een tweeling die nog in de buik van hun moeder zat. De weken gingen voorbij en naarmate de tweeling groeide, nam ook hun vreugde toe. Ze begonnen hun ‘wereld’ te verkennen. Toen ze de navelstreng ontdekten, die hen met hun moeder verbond en hen voedde, zongen ze van vreugde en zeiden ze tegen elkaar: “Hoe groot moet de liefde van onze moeder zijn, dat ze haar eigen leven met ons deelt”

De weken vlogen voorbij. Na enkele maanden ontdekten ze dat ze toch flink veranderd waren. Wat zal er met ons gebeuren? Vroeg de ene. “Ik denk” zei de andere , “dat we in deze wereld niet kunnen blijven.” “Maar ik wil hier niet weg,” zei de ene een beetje angstig. “Ik wil hier voor altijd blijven.” De ander zei: “Misschien is er wel een leven na de geboorte.” “Hoe kan dat nu? We zullen onze navelstreng verliezen en dan zullen we sterven. Bovendien hebben anderen voor ons deze moederschoot verlaten en niemand van hen is ooit teruggekomen om te zeggen dat er een leven is na de geboorte.”

De ene zei: “Maar er moet toch een moeder bestaan, hoe zouden wij anders in leven blijven?” “Heb jij onze moeder al eens gezien? vroeg de andere. “Waarschijnlijk leeft ze alleen maar in onze verbeelding.” Zo waren de laatste dagen in de moederschoot, zo vlak voor de geboorte vervult van angst. Tenslotte kwam het moment van de geboorte. En toen de tweeling hun ‘wereld’ verliet, openden ze hun ogen en zij huilden. Want wat ze zagen, overtrof hun stoutste dromen….!’

Uit het boek ‘De dag waarop mijn vader een Engel werd‘ van Marie-Claire van der Bruggen tevens de schrijfster van ‘Het Sprookje van de Dood‘. Beide boeken zijn echte aanraders die het mysterie van de dood op een mooie wijze proberen te verklaren.

Er zijn 2 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
9th of mei

De dood (deel 1)


Volgens mij komen we hier op aarde als ziel en hebben dan allemaal een verlangen. Een verlangen om iets te leren en onze passie te leven. Mijn verlangen is om mensen eraan te herinneren waar we vandaan komen en waar we naar toegaan.

We are the universe expressing itself in a human body.

Dit maak ik mensen duidelijk door de goede vragen op het goede moment te stellen en af te stemmen op wat er nodig is. Zielsverbinding is het, waar ik goed in ben.

Figuurlijk ga ik met een groep waar ik (wat langer) mee mag werken naar de sauna. Ik doe als eerste de kleren uit en dan wordt de temperatuur dusdanig opgestookt dat het in de meeste gevallen voor de rest van de groep niet lekker voelt om de kleren aan te houden. Heel belangrijk hierbij is het aspect je veilig voelen (in de groep) want anders durf je jezelf niet bloot te geven (figuurlijk) en dat is nu juist de bedoeling zodat je je herinnert wie je echt bent.

Daarnaast heb ik iets met de dood. Als klein kind herinnerde ik me hoe het was om in de andere dimensie te zijn. Ik vergeleek het met Tinkerbel van Peter Pan. Dat je overal tegelijkertijd kon zijn, een soort van vliegen door het universum, er was geen beperking van ruimte en tijd. Als we, toen ik een klein meisje was, met de auto op vakantie naar Italië gingen dacht ik: “Wat duurt zo’n reis toch lang hier! Vroeger was ik er als ik er alleen al aan dacht.”

Wist je dat 86% van alle Nederlanders gelooft dat het leven hier op aarde een onderdeel is van een groter geheel? Daarvoor hoef je niet naar de kerk of een religie aan te hangen om dit te geloven. Je zou het een soort van dieper weten kunnen noemen. Heel opvallend is het, in mijn geval, dat er in mijn leven vaak mensen die revue passeren die ik bijvoorbeeld in tijden niet heb gezien en dan ongeneeslijk ziek blijken te zijn of kort daarna onverwachts sterven.

Op Saxion ben ik Studie Loopbaan Begeleider (SLB-er) en opvallend veel studenten verliezen hun vader of hun broer, als ze bij mij in de SLB-groep zitten. Aanvankelijk vond ik dit erg eng. Ik dacht: “Je kunt maar beter niet bij mij in de groep zitten want daar krijg je ellende van.” Nu heb ik er maar een draai aangegeven dat sommige dingen gewoon erg goed geregeld zijn (door het Universum) en dat juist ik de studenten die een dierbare verliezen erg goed kan begeleiden. Al voordat dit patroon zich duidelijk begon af te tekenen had ik een cursus rouwverwerking voor jongeren gevolgd bij Riet Fiddelaers en Sabine Noten. Doordat bij mij de sluier, om alles te vergeten vwb de andere dimensie, niet goed dicht zit, ben ik erg goed in staat om deze studenten te helpen en te begeleiden en soms mag ik zelfs boodschappen doorgeven van de overledenen.

Volgens mij moeten we als ziel heel wat keren terugkeren op aarde, om het avontuur dat we leven noemen, in een lichaam te ervaren. Er zijn theorieen dat een gemiddelde ziel minimaal 1000 levens nodig heeft om te groeien, pfff wel erg veel! Soms hoop ik dat ik niet meer terug hoef naar de aarde. Het leven kan soms zo pijnlijk en vermoeiend zijn, ha, ha ha! Ik denk dat we bijvoorbeeld een keer slachtoffer maar ook dader moeten zijn en dat we eens vroeg maar ook heel laat moeten sterven en dat we zowel een man als vrouw moeten zijn geweest en heel rijk en straat arm, enzovoorts. Van alles leer je immers en dat kun je dan bijtekenen in je ervaringen als ziel, hoe pijnlijk de ervaring tijdens het leven soms is, daar groei je door!

Het lichaam is de dresscode hier op aarde

Het leven in een lichaam, dit is eigenlijk een soort van hogedruk-pakje, dat je nodig hebt om het avontuur dat leven heet hier op aarde te kunnen ervaren, is de optimale kans voor een ziel om te groeien. Het is hier op aarde een soort pretpark voor de ziel schrijft Rinze Terluin in zijn boek Happy Habits (zeer geschikt voor pubers). Het is de Efteling, Slagharen, Disneyland en Walibi tegelijk. Hier op aarde is er namelijk sprake van dualiteit (tegenstellingen) er is licht en donker, hoop en vrees, liefde en haat, eb en vloed, geluk en ongeluk, dag en nacht, warmte en kou, blijdschap en verdriet, vermoeidheid en bruisend van energie, noem maar op..

Je kunt immers alleen het een ervaren als je het ander ook gekend hebt. In de andere dimensie is, voor zover je daar iets zinnigs over kunt zeggen, die dualiteit er niet. Ik denk dit vanwege de verhalen die mensen met Bijna Dood Ervaringen (BDE’s) vertellen over de andere wereld. Een mooi boek dat ik hier onlangs over gelezen heb, is dat van Eben Alexander “Na dit leven (Proof of Heaven)”.
Hij is zelf neurochirurg en geloofde totaal niet in BDE’s. Totdat hij er zelf een krijgt tijdens een zeer heftige vorm van hersenvliesontsteking die eigenlijk in alle gevallen dodelijk is en waarbij zijn hersenen compleet plat lagen, tijdens zijn coma.
Als hij op wonderbaarlijke wijze ineens uit zijn coma ontwaakt, snapt hij in eerste instantie totaal niet wat hij heeft meegemaakt.
Pas later als zijn oudste zoon, die medicijnen studeert, hem adviseert alles wat hij zich langzaam weer herinnert op te schrijven, vallen de puzzelstukken voor hem op zijn plek. Tevens zeer de moeite waard is het interview met hem. Te bekijken via uitzending gemist van Schepper & Co. Indrukwekkend goed en prachtig gedaan hoe hij de andere wereld beschrijft. Dit is immers bijna onmogelijk het is zoiets als een holbewoner uitleggen wat internet is en hoe het werkt.

Eveneens is het boek van Anita Moorjani “Ik moest doodgaan om mezelf te genezen” een pracht beschrijving van een vrouw die totaal opgegeven was omdat ze een zeer ver gevorderd stadium van lymfeklier kanker had. De inzichten die zij krijgt bij haar BDE deelt ze met de wereld. Ze zegt wij zijn liefde en wij zijn geluk het enige dat wij moeten doen, is ons dat steeds weer herinneren. Wees niet zo streng voor jezelf door constant jezelf te “straffen” met je gedachten die ontstaan zijn uit angst. Jouw geluk is een geschenk voor de wereld het biedt anderen de mogelijkheid om ook te stralen en geluk en liefde te zijn.

Er zijn 0 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
5th of mei

Dode vaders


Ik heb het geluk dat ik gelukskunde mag geven bij de minor creatief probleem oplossen. Mijn collega Jaco van Schip werkt eerst zeven weken met deze studenten van allerlei studierichtingen. Van orthopedisch schoenmaker in opleiding tot scheepsbouwer. Van marketeer tot computerdeskundige. Heerlijk zo’n gemêleerd gezelschap dat bereid is out of the box te denken.

Een van de opdrachten die ik aan de groep geef, is een life big question beantwoorden op creatieve wijze. Een levensvraag dus waar zij zich mee bezighouden. Voorbeelden zijn: Wanneer ben ik een goed persoon? Wat mis ik het meest aan 5 jarig kind zijn? Wat zou ik doen als ik niet bang was? Kan ik hem ooit loslaten? Wat is geluk? Wat is liefde? Wanneer is zoiets nu voldoende? Het moet mij raken in de ziel, zeg ik dan tegen de studenten en ik moet kunnen voelen dat jullie het met je ziel beantwoord hebben. De succesfactor van deze opdracht hangt in sterke mate af van het feit of de vraag er een is die je echt bezighoudt, anders kan je immers niet vanuit je ziel antwoorden.

Vele groepen zijn inmiddels de revue gepasseerd en we hebben samen al pracht avonturen beleefd. De mooiste ervaringen ontstaan als er iemand het lef heeft een life big question te delen, helemaal in het begin, die echt onthullend is. Je ziet dan dat de toon is gezet en de rest van de studenten niet anders kan dan ook een laag dieper gaan. Ik praat enorm graag maar de beste gelukskunde lessen zijn toch wel de lessen die door de studenten ingekleurd worden met hun eigen prachtige levensverhalen. De dingen waar zij in hun jonge leven mee bezig zijn met af en toe een wijze vraag of toevoeging van mijn kant of van iemand anders uit de klas. Het delen verbindt enorm en het mysterieuze is dat het vaak een spiegel is van waar de anderen mee bezig zijn of van het proces waar ik zelf middenin zit. Een avontuur dat ik met jullie wil delen is het avontuur van Marijke.

Allereerst moet ik jullie vertellen dat Marijke een rustige studente is, die haar best deed om vooral niet op te vallen. Tot mijn grote frustratie moest ik naar de tandarts tijdens de les gelukskunde, dit vanwege een implantaat dat geplaatst moest worden. Eerst een klein uurtje instructie, dan naar tandarts en studenten een opdracht geven, dan studenten zelf aan het woord. Dat was mijn planning. Een klein uurtje los is aan mij wel toevertrouwd. Ik probeerde de studenten bewust te maken van het belang van in het nu zijn. Als voorbeeld gebruikte ik een moeder die ik ken via de basisschool van mijn kids die aan longkanker lijdt en een pracht voorbeeld is van iemand die juist nu heel goed in het moment kan zijn en daarvan kan genieten. Moeten we daar eerst doodziek voor zijn? Of kan dat nu ook al en waarom saboteren we elke weer ons eigen geluk door te kijken naar wat geweest is en bang te zijn voor wat nog gaat komen? Ook ik vertelde dat ik totaal niet snapte waarom zoiets vreselijks er is als een jonge moeder met kanker. Toch geloof ik eveneens dat het universum onmetelijk wijs is en denk ik dat wij met onze beperkte kijk op de zaak het grotere geheel niet overzien en dus heel vaak met de waarom vraag blijven zitten.

Terwijl ik mijn verhaal aan het vertellen ben, moet ik steeds naar Marijke kijken en flitst mij door het hoofd zij moet straks de beurt! Maar mijn gedachten flitsen zo snel door mijn kop dat ik voordat ik het wist op de fiets zat op weg naar de tandarts. Wat ik aanvankelijk zo storend vond een knip in mijn les, blijkt later erg waardevol. Bij de tandarts aangekomen, mag ik plaats nemen in de wachtkamer en weer hoor ik: “je moet Marijke zo de beurt geven”. Zo’n besliste toon die je er niet in of uit kunt praten, waar je niet omheen kunt.Liggend in de stoel van de tandarts probeert de stem in mijn hoofd te verklaren waarom Marijke de beurt moet? Daar kom ik niet uit en ik besluit vertrouwen te hebben en spreek met mijzelf af Marijke direct de beurt te geven.

Deze klas is fantastisch als ik terugkom zijn ze allemaal braaf aan het werk onder het genot van iets lekkers (te drinken). Bij binnenkomst grap ik dat ik van het universum Marijke de beurt moet geven. Ik vraag haar: ”Moet jij je kinderfoto nog?” Marijke antwoordt: “dan laat ik nu mijn life big question zien (die moest pas over een week of drie af) die heb ik net af en daar zitten ook mijn kinderfoto’s in”. Een adembenemend mooi filmpje volgde met alles erin wat ik in het eerste uurtje aan de orde had gesteld. Een schattig meisje met een onbezorgde jeugd totdat ze te horen krijgt dat haar vader ongeneselijk ziek is (gediagnostiseerd met longkanker). Er volgen aangrijpende foto’s en zinnen. Een sterk vermagerde papa in het ziekenhuisbed, omringd door de liefde van zijn gezin, genietend van het moment. Wat heeft de dood van mijn vader mij gebracht? Een hechtere band met mijn familie bijvoorbeeld, meer genieten van het moment het kan allemaal zo anders zijn.

Het was stil na dit filmpje, muisstil.

De klas was zichtbaar aangedaan net als Marijke. Marijke had zichzelf als doel gesteld tijdens deze minor om opener over haar gevoelens te worden en dan dit… Wow! We mochten haar alles vragen. Hoe was het om dit filmpje te maken? Met deze foto’s bezig te zijn? Effe terug in de tijd. Heftig maar het was tijd! Samen met mama sinds tijden weer gehuild om de dood van haar vader/ haar echtgenoot, na het zien van dit filmpje. Aan het einde van deze indrukwekkende les vertelde ik Marijke dat zij de heldin van de dag was vandaag!

’s Avonds, na een lange middagsessie met een andere prachtgroep, check ik mijn mail nog effe.
Het is Marijke die haar dankbaarheid uit omdat ze zo blij is dat ze dit heeft durven en kunnen maken. Zij noemt mij de heldin van de dag dat ik een dusdanige sfeer gecreëerd heb dat zij dit durft. Moe maar voldaan moet ik nog effe een ding tegen Marijke zeggen van haar vader. Onthoud Marijke: “You never walk alone!” mail ik haar. Marijke antwoordt terug: “Wat ben jij bijzonder!” dat was het lied waar mijn vader dol op was en dat gedraaid werd bij zijn uitvaart.

Marijke had eerst niet veel met het spirituele wellicht mede doordat haar moeder zich daar juist sinds de dood van haar vader op toe heeft gelegd (om alles een plek te kunnen geven). Later mailde ze dat ze er eigenlijk niet meer omheen kan. Ik gun iedereen die een dierbare moet missen zo’n aanwijzing van het universum (of hoe dat ook werkt?) Het maakt dat we ons herinneren dat we oneindig veel meer zijn dan ons lijf!

Dit is slechts een onderdeel van een veel groter geheel.

Er zijn 2 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
30th of april

Vrienden worden met het nu in Italië


Het is bijna meivakantie 2014 en het plan is te vliegen met ons gezin naar het Gardameer.
Dat plan hebben we al in december gemaakt samen met onze vrienden, waarmee we veel vaker op vakantie zijn geweest en wat een gouden formule blijkt te zijn.
Bart en ik zijn niet zo goed in plannen en al helemaal niet als het om vakantie gaat.
We zijn samen met onze jongens dol op ons (t)huis en om te reizen hoeven we ons niet fysiek te verplaatsen.
Ik maak onmetelijk mooie en grote reizen in mijn hoofd.
Maar tja, uit de comfortzone “that’s where the magic happens”, zeg ik altijd in mijn workshops.
Lekker zelf op dit vlak mooi niet doen, ha, ha, ha!
Daarvoor hebben we dan weer onze vrienden die ons tijdens een decemberborrel enthousiasmeren met hun vakantieplannen en in een vlaag van verstandsverbijstering boeken we.
We gaan naar een prachtig vakantiepark (Geen camping dit keer een gelukje voor mij. Ik houd nogal van luxe.) en we gaan vliegen.
Alle randvoorwaarden zijn, in mijn ogen, zeer goed.
Al weken van tevoren hou ik in de gaten wat het weer aan het Gardameer is op weeronline en dat ziet er telkens veelbelovend uit. Veelal wordt er het rapportcijfer 10 uitgedeeld dus wat wil een mens nog meer?
Toch word ik er wat zenuwachtig van want de stem in mijn hoofd, ik noem hem Karel, zegt: “Als dat ook nog maar zo is als wij er zijn!” “Er komt vast een keer een weersomslag (helemaal statistisch gezien). Als dat maar niet net is als wij er zijn!”
Karel was zeer zeker ook tekeer gegaan, misschien nog wel erger, als het constant vieren had geregend in de weken er voor. “Het weer is daar dusdanig van slag. Dat gaat niet goedkomen. Wie gaat er dan ook naar toe in de meivakantie?! Dat ligt tussen de bergen, dichtbij Oostenrijk, dat is vragen om problemen.”
Toen we de vakantie boekten, dacht ik nog:” Ik ben nu 45 jaar en ga me nu eens niet zo druk maken over dat weer. Ik ben honderden lessen en workshops gelukskunde verder en ik weet nu toch dat geluk niet zit in een situatie, ding of een persoon, maar in mijzelf. Ik ben geluk en ik ben liefde. Dus stoppen met zoeken naar dingen buiten jezelf, Mirjam. Kies om gelukkig te zijn in plaats van geluk te hebben!
Kijk naar die jongens van je die dat nog zo goed kunnen in het nu vooral op vakantie en je totaal niet druk maken over het weer of over wat je überhaupt in die week gaat doen.
Gek is het dat dan toch Karel wint naarmate de vakantie dichterbij komt en dat weeronline bijna verslavend werkt?! Alsof dat de vrijbrief naar geluk is?! Gekte…
Naarmate we dichterbij de datum van ons vertrek komen, staat er zeer consequent in de voorspelling dat de eerste dag dat we er fatsoenlijk zijn een rapportcijfer 3 heeft. Veel zwarte wolken en heel veel regen.
Ellen, mijn vriendin en ik, worden daar allebei verre van blij van en we voedden dit gevoel heerlijk bij elkaar tijdens het sms-en en onze telefoongesprekken.
Blijkbaar smult Karel hiervan en heeft hij dit nodig om bestaansrecht te hebben.
Wist je dat het wetenschappelijk onderzocht is dat een mens gemiddeld 60.000 gedachten heeft op een dag en dat daarvan maar liefst 70% negatief is en meer dan 90%hetzelfde als de dag ervoor?
We denken dus veelal dezelfde dingen en maken ons gek met steeds weer dezelfde verhalen.
Alsof we daarmee ons ergens op voor kunnen bereiden.
Alsof we meer kans op overleven hebben. Daar komt het wel vandaan. Ons ego wil niet dood en wil ons waarschuwen voor de gevaren.
Ik heb mij af zitten vragen waarom ik het toch zo belangrijk vind, dat weer?
Dat komt door vroeger. Mijn ouders waren super drukke ondernemers en als we een keer per jaar op vakantie gingen eerst altijd in Nederland en later naar Italië (Pesaro), dan wilden mijn ouders optimaal genieten en daar hielp een zonnetje zeer bij.
Maar je kunt ook de zon in je hart laten schijnen hoe bewolkt het buiten ook is.
Dat is niet altijd makkelijk te bevatten voor je ego, maar je ziel/ bewustzijn weet waar ik het over heb. Het is een dieper weten. Je kunt altijd naar een plek toe waar complete rust en diepe liefde en verbondenheid is met alles wat is. Daar hoeft de zon letterlijk en figuurlijk niet voor te schijnen in je leven.
Inmiddels zitten we met ons gezin en onze vrienden (“toevallig” in een huisje naast elkaar) in Moniga del Garda.
Alles waar Ellen en ik qua weer bang voor waren, is uitgekomen en zelfs nog veel erger.
Bijna 48 uur stromende regen hebben we nu achter de rug. Leuk is wat anders, maar we hebben naast doorweekte kleding en veel kou ook heel veel mooie momenten samen beleefd.
Momenten waarvan ik zeker weet dat we later met een boel humor op terug zullen kijken.
Bijna alleen in Verona rondlopen en shoppen (bijna niemand anders was zo gek blijkbaar) veel te dure paraplu’s kopen, doorweekte kleding en schoenen uitdoen in de auto en in de onderbroek terugrijden naar het appartement, hopende dat je niet aangehouden wordt door de politie (want dan heb je wel wat uit te leggen). Kids die het zo fijn vinden dat ze vakantie hebben, regen of geen regen, en uren met elkaar spelen; een klik die er is van vroeger uit.
Veel lezen, heel veel lezen waar je thuis de rust niet voor hebt en waardoor je pracht inzichten krijgt.
En zo kan ik nog tijden doorgaan.
Allemaal dingen voor in mijn dankbaarheidsschrift die ik er met zonnig weer niet in had kunnen zetten, domweg omdat ze dan niet zouden kunnen gebeuren.
Wat je aandacht geeft, groeit. Dat is ook de kracht van dankbaar zijn.
Ik ben dankbaar dat ik met mijn gezin en vrienden in Italië zit. Dat we ons deze luxe kunnen veroorloven. Ik ben dankbaar voor de diepe vriendschap met Ellen en Gerald, Tooske en Liv en de gouden vakantieformule die we samen hebben ontwikkeld in de loop der jaren. Ik ben dankbaar voor de support van mijn vader vanuit Nederland met zijn opbeurende weerberichten voor de komende dagen.
Ik ben dankbaar voor alle momenten in het nu die ik beleefd he de afgelopen 48 uur want die onophoudelijke regen (ook verzengende hitte overigens) dwingt je om in het nu te zijn. Het weer heb je immers geen invloed op en kun je niet veranderen.
Ik ben dankbaar dat het vannacht rond 3:00 droog werd hier en dat ik nu zelfs blauwe stukjes zie tussen de wat dikkere bewolking (hier was ik anders wellicht ontevreden over geweest na 48 uur volop zon).
Ik ben dankbaar dat Duke zo blij en gelukkig oogt. Hier effe geen school; een zware last voor Duke op dit moment.
Ik ben dankbaar voor de humor en bijna altijd goed gemutste Pepijn en ik ben dankbaar voor de liefde die ik voor Bart voel.
Nu lekker lopend naar het dorpje broodjes kopen. Vandaag krijgt het weer een rapport cijfer 9. Dus, wie dut mie wat vandage? (met de groeten van SKIK).
Dit is natuurlijk een vrij eenvoudige vorm van “vrienden worden met het nu”.
Maar wat als je als de jonge moeder of vader uit mijn blog dode vaders te horen krijgt dat je ongeneselijk ziek bent?
Word dan maar eens vrienden met het nu en toch kan dat.
Er zijn voorbeelden te over van.
Hierbij schieten mij direct Dineke (de moeder van mijn overleden vriendin, schrijf ik binnenkort nog een blog over) en Jip Keijzer door mijn hoofd de jonge inspirerende terminale man uit serie “Over mijn lijk” van BNN.
Hoe knap is dat als je kind dood gaat of dat jezelf jong sterft en dat je zo’n voorbeeld voor anderen kunt zijn dat je oneindig veel liefde en geluk uitstraalt.
Dit is de boodschap op van Jip Keijzer op internet. Een paar dagen voordat hij stierf opgenomen echt zeer indrukwekkend en zo waar.
Dat is het leven voor gevorderden!

Er zijn 0 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
26th of april

Wonderen bestaan


In mijn lessen gelukskunde besteden we ook altijd tijd aan het bespreken van de wonderen in ieders leven. Daarbij valt het mij op dat de studenten het erg lastig vinden om daar met concrete voorbeelden te komen. Heel veel wonderen en wondertjes in hun leven zien zij voor “normaal” of toeval aan.

Nu geloof ik sowieso niet in toeval. Daar word je heel blij van als je kan kijken naar hoe alles soms zo klopt en ogenschijnlijk soms niet klopt in het leven.

Toeval is.. het valt je toe!

Coincidence in het Engels is een term uit de mathematica die verwijst naar two angles that go inside (they fit perfectly together inside). Lang niet altijd kunnen wij het verband tussen dingen zien, oorzaak, gevolg. Soms is de oorzaak niet stoffelijk, niet tastbaar, voor ons niet zichtbaar en dan zijn we al snel geneigd te roepen: dat is toevallig!

Om studenten die bij deze opdracht aan mij vragen: ”Mirjam, wat is hiervan de bedoeling, wonderen bestaan toch niet?” eraan te herinneren hoe waanzinnig het leven in elkaar grijpt en past, zet ik veelal deze quote op het bord: If you don’t believe in miracles, perhaps you’ve forgotten you’re one.

Want hoe perfect kan het allemaal gearrangeerd zijn, hier kan geen supercomputer tegenop! Alles klopt als je kijkt naar een pasgeboren gezond babytje. De kleine vingertjes, de voetjes, oogjes dicht, ademend alsof hij/zij het nog nooit anders heeft gedaan, een lever die werkt, een hartje dat klopt en een bloedsomloop die op aan staan zonder dat je daar elke dag een programmaatje voor hoeft in te stellen en zo kan ik nog wel uren doorgaan. Als we niet vers blijven kijken vinden wij dit heel normaal.

Ooit hoorde ik een internist zeggen dat hij liever in een sneeuwstorm een bowing 747 aan de grond zette, ook al had hij geen vliegbrevet en nooit eerder gevlogen dan dat hij 30 seconden in charge was met het besturen van zijn lever. Dit is zo’n ingewikkeld en ingenieus proces zei hij dat hij daar als arts elke dag weer respect voor had.

Jaren geleden, toen ik 26 jaar was, heb ik zeer ernstige gewrichtsklachten gehad. Ik kon geen trap meer lopen, had constant koorts en ontstekingen in mijn lijf, chronisch vermoeid en ik was echt heel slecht te pas. Er werd chronische reuma geconstateerd. Na een grote zoektocht kwam ik terecht bij een klassiek homeopaat, Wouter de Jong, samen zochten we naar een middel dat mij kon helpen. Hij begon al met mij te leren dat ik het geen reuma mocht noemen omdat dit iets chronisch symboliseert. “ Noem het gewrichtsklachten” zei Wouter want dat zijn het. Hij stelde mij allerlei vragen maar gaf nooit antwoorden. Hij maakte mij bewuster en liet mij anders kijken naar mijzelf en naar het leven. Heel veel antwoorden op zijn vragen had ik niet paraat die kwamen soms na dagen, weken en jaren. Zelfs nu heb ik nog wel eens een situatie waarbij ik denk dat was wat Wouter destijds wellicht bedoelde. Het begon toen ik 26 jaar was en erg ver verwijderd van wie ik was, van mijzelf. Ik zat veel te veel in mijn hoofd en mijn hart en intuitie deden bijna niet mee, realiseer ik mij nu ik dit aan het schrijven ben. Na 2,5 jaar zoeken vond Wouter een middel dat bij mij aansloeg en dat langzaam (een proces van jaren) alle klachten deed verdwijnen. Inmiddels ben ik 45 jaar en is mijn grote liefde (hard)lopen. Zelfs halve marathons. Dat is wel een wonder vind ik zelf. Elke keer weer als ik mijn sportschoenen aandoe en heerlijk in een flow kom als ik ren dan zie ik het wonder van het leven en waardeer ik het enorm dat ik dat (weer) kan. Als ik die jarenlange gewrichtsklachten niet had gehad, vond ik het waarschijnlijk niet meer dan normaal dat je dat kunt als mens. Voor mij is achteraf gezien deze zeer pijnlijke en ook angstige periode (blijft dit altijd, kan ik ooit wel voor kinderen zorgen?, hou ik altijd zulke helse pijnen en zo weinig energie?) een blessing in disguise geweest. Het heeft me dichterbij mijzelf gebracht, ik moest wel, mijn lichaam riep mij letterlijk een halt toe en het heeft gemaakt dat ik het nooit meer gewoon vind dat mijn lijf het elke dag zo goed doet. Daarvoor ben ik dankbaar en ja ik durf te zeggen dat ik dit zelfs niet had willen missen..

Because when you stop and look around, you’ll see this life is pretty amazing

Op dit blog ga ik nog meer wonderen die ik heb ervaren in dit leven beschrijven. Misschien gaan sommige dingen je wel heel erg ver want er zitten paranormale ervaringen bij. Je hoeft het absoluut niet te geloven, als je het wilt lezen, lees het dan als een spannend en leuk verhaal dat goed in elkaar zit en dat amusant is. Als je dat niet lukt en je Karel gaat ernstig tekeer, want dat is degene die dit vaak niet trekt. Wees dan zo af en toe de waarnemer van je gedachten, de toeschouwer. Vraag je af waarom word ik hier zo wild van in mijn hoofs? Waarom voel ik zoveel weerstand? Waarom wil ik (Karel) gelijk hebben?

Ik nodig een ieder die zin heeft uit om verder te lezen vanuit zijn hart en niet alles te willen verklaren, beredeneren, dus niet vanuit je hoofd. Soms is mijn Karel (de stem van mijn ego in mijn hoofd) ook heel lastig en zegt die: “Je bent gewoon een slimme en intelligente meid Mirjam, die handig dingen combineert en een rijke fantasie heeft (dat had je als klein kind immers al).” Als zelfs mijn Karel dat al zegt, zal de van jullie soms ook opspelen, dat weet ik zeker.

Voordat je verder leest wil ik graag dat je dit gedichtje, gemaakt door mijn lieve en zeer inspirerende vriendin (soort van super zus) Anita Brouwers, ter harte neemt:

Eigenlijk weet je alles al
Alleen niet altijd met je hoofd
Als je me niet gelooft
Het is heel apart
Wees stil en luister naar je hart

Let me entertain you!
Veel leesplezier,

Mirjam Spitholt

Er is 1 reactie op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje

'If there is something missing in your life it's probably more of the real you!'

Gelukskunde heeft mijn leven en dat van vele anderen veranderd.
Geniet van de inspiratie op mijn site en wil je met me in contact komen, mail me dan hier
en vergeet niet om je even aan te melden voor mijn nieuwsbrief:)

Meld je hier aan voor mijn nieuwsbrief   Koop mijn boek

Mirjam Spitholt.nl 2016 - 2018 gemaakt door Digital Nomadz