© Wil je gelijk of wil je geluk?  Psssstt.. Mijn nieuwe boek is nu te koop! Wees er snel bij en kijk op de pagina 'Mijn boek' in het menu.
26th of mei

Synchroniciteit


We kennen het fenomeen allemaal: je denkt aan iemand die je al heel lang niet gezien hebt en ineens gaat de telefoon of krijg je een berichtje van diegene.
Wij denken dan vaak: “Dat is toevallig!”
Toeval? Ik zeg: “Het valt je toe!”
In het Engels is de term coïncidence een term die uit de mathematica komt en betekent: twee hoeken die perfect in elkaar passen.
Het gekke is dat we voor synchroniciteit op de een of andere manier geen geheugen hebben.
Afgelopen week heb ik zo mega veel van dit soort momenten gehad en ik dacht steeds: “Ga nu zitten Mirjam, schrijf er een blog over dit is niet meer normaal!” Maar tja busy, busy, busy, busy, dead…
Ooit zei Bono van U2: “Als er een liedje voorbijkomt dan weet ik dat ik moet gaan zitten anders gaat hij naar een andere singer songwriter. Als ik eenmaal zit, moet ik de pen zijn werk moet laten doen, ik moet mij er vooral niet te veel bemoeien. Als het af is en ik lees, voel en ervaar, denk ik: “Dit kwam door mij heen!”
Ik zeg in mijn workshops altijd dat we een wijze uil in ons hebben, die we kapitein op het schip moeten laten zijn. Die uil heeft een fluisterstem, die praat je er niet zo makkelijke in en uit. Het heeft te maken met intuïtie en gevoel. Maar daarnaast hebben we ook de stem van ons ego, Karel noem ik hem graag, die knetterhard schreeuwt, emoties losmaakt. Die emoties komen pas als we geloven wat hij schreeuwt. Hij heeft geen vaarbewijs maar wil wel veel te vaak kapitein op het schip zijn.
Karel wil ook helemaal niet dat ik dit blog schrijf, probeert flink zijn best te doen de geheugenwisser aan te zetten en zegt dat ik wel wat anders te doen heb, ha, ha, ha! Zelfs ontspannen vindt hij beter dan dit plan.
Een ding om te illustreren wat ik bedoel van de afgelopen week, die bol stond van de ‘toevalligheden’, staat mij in het geheugen gegrift.
Vlak voordat ik ga spreken over talentontwikkeling bij Noaberkracht in Denekamp en ik zoals gewoonlijk aan de late kant ben, krijg ik ineens een zwart-wit plaatje door van een spelende Jip en Janneke. Ik denk: “Dat is het dat wat ik doe. Ik speel de hele dag en verdien daar mijn geld mee. Dat is de tip van de eeuw die ik de ambtenaren mee wil geven: zoek iets waarmee je al spelend je geld kan verdienen! Waarbij geld nooit de drijfveer moet zijn dat komt vanzelf als je jouw joy (vreugde) volgt.”
Voordat ik de auto instap voeg ik de afbeelding, die ik in mijn hoofd heb, toe aan de al veel te lange presentatie en ik stap in de auto.
Eenmaal in Denekamp aangekomen, parkeer ik gehaast mijn auto. Ik stap uit. Gelukkig ben ik niet zo gehaast dat ik de levensgrote afbeelding, die recht tegenover mijn auto prijkt op de muur, niet zie. Wie verwelkomen mij super hartelijk en blij in Denekamp? De spelende Jip en Janneke! Ze staan bij een sigarenwinkel op de muur afgebeeld.
Voor mij is dat dan een seintje dat die dia in ieder geval aan de orde moet komen.
Ik kom binnen en ben ruim op tijd. Een warm welkom in de Raadszaal in Denekamp.
Ik heb er een paar dagen geleden ook al gesproken op een andere locatie. Tot mijn grote verbazing zitten er weer een paar dezelfde mensen in de zaal (sommigen zijn nog vaker geweest)
Een dame vraagt mij hoe het afgelopen is met “dat waar ik de vorige keer over vertelde.”
Ik weet dan ook ineens dat dat verhaal met als thema ‘vergeven’ aan de orde moet komen.
Karel heeft alles tot in de puntjes voorbereid. Maar de uil weet dat hij de enige echte capabele kapitein is en de meester van in het moment zijn is. Hij weet dat hij het beste alles ‘los kan laten’ wat Karel bedacht heeft.
Het wordt een schitterende sessie met pracht input van de mensen uit de zaal. We maken het samen.
We voelen ons allemaal even éen (ons ultieme verlangen). Dat zijn we eigenlijk ook, maar Karel denkt dat we afgescheiden zijn.
Als toetje ga ik de schoenenwinkel binnen waar mijn auto strak tegenaan geparkeerd staat. “De snoepwinkel” voor een dochter van een schoenwinkelier, als ik.
De uil fluistert: “Daar moet jij even zijn!”
Nee, het is niet Karel die verdoofd moet worden met nog een paar nieuwe schoenen of wilden ze allebei naar binnen?
Het is druk in de winkel en omdat ik twijfel welke kleur ik zal kiezen van de twee paar schoenen die ik aan heb, wacht ik even tot een van de dames mij kan helpen.
Dan zie ik een jongen van boven komen, die ik voor gelukskunde in de klas heb gehad. Jeroen werkt op de afdeling marketing van dit bedrijf: “Ha juf, wat gaaf dat JIJ hier bent.” We praten even kort bij daarna gaan de dames zich ermee bemoeien. We raken wat dieper in gesprek. Eén van de dames zit in een hele zware periode in haar leven, omdat haar schoonmoeder pas overleden is.
Ik vertel haar dat een van de geheimen van geluk, ook je ongeluk incasseren is.
Geluk ervaren we bij de gratie dat we ook ongeluk kennen. Die dualiteit maakt het hier bere-interessant.
Ze kijkt me dankbaar aan en zegt: “Dit is nu precies wat ik nodig heb, jou in de winkel!”
Beide verkoopsters trekken een visitekaartje van mij met een unieke zelfgeschreven spreuk erop. En beter konden ze het allebei qua spreuk niet treffen, zeiden ze.
Ik hoef niet te kiezen tussen zwart of bruin ik neem ze allebei!
Karel compleet verdoofd, de uil mag moeiteloos achter het stuur plaatsnemen, ik rij helemaal zen, ‘in het nu’ naar huis, naar de plek waar geluk en liefde woont. Daar was ik trouwens al de hele dag. Die plek zit in jezelf namelijk.
LIFE IS SWEET.
Je moet er alleen wel oog voor hebben en de blinddoek af durven doen.

Er zijn 4 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
6th of mei

Nog een paar plekken vrij bij mijn presentatie bij YogaEnjoy


Aanstaande woensdagavond 10 mei mag ik komen spreken om 19:30 bij Yogaenjoy aan de Lemeloseveldweg 13 in Weerselo. Er zijn nog een paar kaarten beschikbaar voor mensen van buiten de studio.
Grijp deze unieke kans en mail om te reserveren naar Jose Vennegoor op Nijhuis: info@yogaenjoy.com
Wees er snel bij want vol is vol!
We gaan er samen een pracht avond van maken met een relatief klein clubje de entreeprijs is 15 euro pp.
Gun jezelf een innerlijke beauty behandeling en/of trakteer iemand waar je van houdt hierop.
Ik verheug mij erop jullie te mogen ontmoeten.
Happy weekend, Mirjam

Er zijn 0 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
8th of maart

Is het universum vriendelijk?


“Wat is de belangrijkste beslissing, die je in een mensenleven kunt nemen? “

Volgens Albert Einstein is dat de beslissing of je in een vriendelijk universum leeft of  in een vijandig universum, of je in een ondersteunend universum leeft of in een universum waar je geen enkele steun van hoeft te verwachten.

Deze vraag speelt mij vaak door mijn hoofd met name als het leven een wat andere wending neemt, dan dat ik gedacht of verwacht had.
Zo ook deze week.
Het begon met de vraag, die ik als huiswerkopgave in mijn mailbox vond voor de cursus die ik doe, conscious professional: wat is er in je leven niet gebeurd wat je wel wilde?
Daar moest ik wel even over nadenken.
Eigenlijk voel ik mij een enorme gelukskvogel, hoewel je altijd dingen tegenkomt in je leven, die eufemistische gezegd, uitdagend zijn.
Robert Holden (mijn coach) zegt zo mooi: “Als je de 30 jarige leeftijd bereikt hebt, dan heb je als gemiddeld mens genoeg shit meegemaakt om een leven lang depressief te zijn (liefdesverdriet, gepest zijn, een dierbare verloren hebben, gezakt zijn voor een examen, een scheiding, een afwijzing)”
Maar ik probeer naar de hindernissen op mijn pad zoveel mogelijk te kijken zoals Einstein dat adviseert. Ik geloof dat het universum vriendelijk is en dat het hier zo super goed geregeld is. Dat het vast allemaal klopt, hoewel je dat vaak totaal niet ziet als je middenin de crisis zit, of vlak na die tijd.
Dat heeft vaak meer tijd nodig en sommige dingen ga je in dit leven ook niet snappen, waarom ze moesten gebeuren. Ik hoop dat we het grotere geheel uiteindelijk wel overzien en dat we die dingen begrijpen als we uit de vorm gaan (ons lichaam verlaten/ sterven).

Op de vraag die mij gesteld werd over wat ik wel had gewild maar wat niet gebeurd was, antwoordde ik, dat ik vroeger, voordat ik moeder werd een dochter gewenst had. Geen idee wat ik wenste. Überhaupt de wens om moeder te worden. Het was een oer-verlangen, maar wat het was?
Dolblij was ik toen ik zwanger was van onze eerste, want dat ik zwanger kon worden. Daar was ik heel dankbaar voor. Dat is niet voor iedereen weggelegd en heb ik nooit als vanzelfsprekend aangenomen, dus waren we echt heel blij.
We wisten niet of we een jongen of meisje zouden krijgen: we lieten ons graag verrassen.
Pepijn werd geboren op 3 maart, al weer 15 jaar geleden en ik dacht : “Wat gaaf een zoon! Mooi als er zich later nog een dochter aandient; toffe oudere kerels over de vloer als de gewenste dochter 15 jaar zou zijn….”
Ook kwam er een tweede zwangerschap en weer waren we heel blij en hielden we de spanning erin, hoewel ik met mijn ‘spirituele gaven’ zeker wist dat ik zwanger was van een dochter. Dit voelde zo anders dan bij Pepijn. Bart en ik maakten een lieveheersbeestjeskamer voor de baby die op komst was en ik kocht al zo vast een wit jurkje dat niet te weerstaan was.
Toen Duke op 17 september in een noodtempo geboren werd, was ik op slag verliefd op hem en direct gewend aan het idee dat ik moeder was van twee schitterende kerels.
Het witte jurkje ging de cadeaukast in en vanaf het begin was Pepijn al de “grootste vriend” van Duke. Nu nog steeds worden er uren voetballend samen doorgebracht en wordt er sport gekeken. Negen van de tien keer slapen ze samen op een kamer in een bed. Afgewisseld met de nodige ruzie die na de ontlading als sneeuw voor de zon verdwijnt (wat is dat toch heerlijk bij mannen)
Geen biologische dochters dus , maar wel twee bonusdochters: Anouk en Femke, de meiden van mijn man Bart.
Ik fantaseerde vroeger altijd van veel kinderen, een lange tafel en allemaal samen eten, kletsen, praten, lachen en huilen!
Dat is gelukt!
We hebben het gezelliger dan ooit met onze jongens, de meiden en hun vrienden.
We delen veel met elkaar, zowel lief als leed.
Deze week was de oudste dochter van Bart heel zwaar teleurgesteld. Ze was gevraagd om op haar droombaan te solliciteren. Helemaal door het dolle heen, verliefd op de functie en het leven, bracht ze de afgelopen weken in de zevende hemel door. Iedereen, die er een beetje kijk op had, wist het zeker: Anouk zou het worden.
Des te groter was de teleurstelling toen Anouk hoorde, dat ze de baan toch niet kreeg.
Wat was die meid verdrietig en wat is dat vervelend om te zien. Heel goed fluisterden Bart en ik Anouk in om je verdriet toe te laten. Je grootste geluk is dat je je ongeluk ook kunt ‘facen’. Anders stomp je helemaal af en zul je de beide uitersten niet meer kunnen ervaren.
Ik herinnerde mij ineens weer de vraag die ik op de cursus voorgeschoteld kreeg. Wat is er niet gebeurd wat je wel wilde. Dit is er zo een voor Anouk en tegelijkertijd dacht ik: “Deze heb ik ook gehad.”
Ik had precies op de leeftijd van Anouk gesolliciteerd, op de school waar ik economie doceerde, op de functie van decaan. Ik dacht zelf stiekem ook een goede kans te maken, maar een veel oudere collega kreeg de functie. Hij had al eens eerder gesolliciteerd op die functie maar was het toen niet geworden en nu was hij wel aan de beurt.
Wat vond ik dat teleurstellend en wat was ik net als Anouk verdrietig, verbaasd en boos.
Onbewust weekte ik mij van de school los en toen Saxion mij een half jaar later belde of ik daar wilde komen werken, was ik er helemaal klaar voor.
“Het heeft zo moeten zijn”, denk ik nu.

Op Saxion kreeg ik de mogelijkheid, het vertrouwen en de vrijheid om te creëren en hoe: gelukskunde ontstond in baby-steps.
Mijn diepe verlangen was verhoord. Ik wilde studenten er immers aan herinneren dat we hier allemaal zijn gekomen om de beste versie van onszelf te worden. Dit kunnen we doen door ons talent en passie betekenisvol in te zetten.
(Doet een goede decaan dat eigenlijk ook niet?)
Is het universum nu vriendelijk of niet? Werkt het universum ondersteunend?
Kun je je vinden in deze affirmatie van Louise Hay die ik “toevallig” ook deze week in mijn mailbox ontving: EVERY EXPERIENCE I HAVE IS PERFECT FOR MY GROWTH
Soms is dit wel wel erg uitdagend, moet ik je zeggen. Als je bijvoorbeeld je kind moet verliezen, dan moet ik ook zeggen dat ik er geen touw aan vast kan knopen. Maar wij weten niets (we weten immers ook niet wat er gebeurt als je dood bent). We denken dat iets goed is of iets slecht is, maar we weten niets. Als wij denken dat iets het einde is, kan het net zo goed het begin zijn van een fantastisch avontuur.
Aan een ieder de keus maar als je dat kunt geloven, ben je mijns inziens, een rijk mens, een levenskunstenaar en een echte geluksvogel.

Er zijn 2 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
4th of maart

Geld maakt niet gelukkig


HEUL TROTS ben ik. Dit blog is namelijk niet geschreven door mij maar door mijn zoon Pepijn (15). Hij koos dit onderwerp uit zichzelf voor een betoog dat hij moest schrijven voor Nederlands. Ik vroeg hem of ik het mocht delen en dat mocht!

Door Pepijn

Jaren lang hebben we geleefd met de overtuiging dat geld gelukkig zou maken. We dachten immers dat als je meer geld had, je meer spullen kon kopen, een mooier huis, een heerlijke auto en als je dat zou bezitten, je dat gelukkig zou maken. De afgelopen jaren hebben we inderdaad ons besteedbaar inkomen in de westerse landen meer dan zien verdubbelen, maar happiness-studies wijzen uit dat we niet gelukkiger zijn geworden. Het onderzoek waaruit dit blijkt, is een Brits onderzoek en is gepubliceerd door News BBC. Hieruit blijkt dat de Britten in 1950 3 x minder besteedbaar inkomen hadden dan nu en toch niet gelukkiger waren. In 1950 zei 52% van de Britten erg gelukkig te zijn en in 2005 was dat slechts 36%. Wat vreemd dat de search of more ons niet dat gebracht heeft wat wij verwacht hadden. Geld maakt dus niet gelukkig.

Je zou kunnen veronderstellen: ”Maar als je geen geld hebt kun je toch geen eten kopen?” Bovendien als je geen eten meer hebt ga je dood van de honger, dus dat is geen gelukkige tijd. Dit is ook zeer zeker waar. Tot een bepaalde grens maakt geld gelukkiger, omdat bijvoorbeeld de mensen die onder de armoedegrens leven heel blij zijn met wat extra geld zodat ze in de eerste levensbehoeften kunnen voorzien. Uit onderzoek dat gepubliceerd is door de NRC op 8 augustus 2015 is dan ook gebleken dat geld gelukkig maakt tot een bepaalde grens, te weten tot een inkomen van ongeveer 70.000 euro.

Het blijkt uit een ander onderzoek dat geld maar tijdelijk je geluksniveau verhoogt als je het investeert in spullen kopen. Dit onderzoek is gepubliceerd door Psych Colorado. Als je direct na de aankoop vraagt of hij/zij er gelukkig mee is, dan zou diegene “ja” zeggen. Echter, de vraag is hoe lang hij blij is met datgene dat hij/zij gekocht heeft, want na verloop van tijd wil je ‘ego’ meer spullen. Dus geld maakt eigenlijk slechts tijdelijk gelukkiger. Als je dan toch je met je geld je geluksgevoel wilt verhogen, investeer het dan in een beleving.
Daarnaast bevestigt het onderzoek dat door de Ivpp gepubliceerd is dat de mensen die bij de loterij één miljoen euro gewonnen hebben, aanvankelijk veel gelukkiger waren, maar na een tijd niet gelukkiger zijn dan dat ze daarvoor waren. Sommige mensen zijn juist minder gelukkig geworden dan ervoor! Het positieve effect op je geluksgevoel na het winnen van de loterij duurt slechts twee jaar.
We weten nu dat extra geld alleen tot een bepaalde grens, te weten tot ongeveer 70.000 euro bruto per jaar, jouw geluksgevoel vergroot. Als je dus extra inkomen krijgt in een situatie waarin je te weinig geld hebt om te kunnen voorzien in je basisbehoeften, dan maakt dat wel gelukkig. Daarnaast is gebleken dat geld tijdelijk gelukkig maakt. Zelfs het winnen van een loterij brengt je op lange termijn niet tot een hoger geluksniveau. Als je geld over hebt, investeer het dan in een ervaring zoals een vakantie of een groot feest samen met je beste vrienden. We kunnen concluderen: geld maakt niet gelukkig maar gelukkig maken ze geld!

Onderzoeken
Argument 1: http://news.bbc.co.uk/2/hi/programmes/happiness_formula/4771908.stm
Argument 2: https://www.nrc.nl/nieuws/2015/08/27/twee-of-drie-ton-salaris-voor-je-gevoel-maakt-het-geen-verschil-a1495203
Argument 3: http://psych.colorado.edu/~vanboven/research/publications/vb_gilo_2003.pdf
Argument 4:
http://www.ivpp.nl/geluk-en-geld/

Er zijn 4 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
31st of december

How fragile we are!


Vandaag op de kop af een jaar geleden wist de familie Maathuis nog niet wat hen boven het hoofd hing.

Hun dochter Danielle, ging met vriendinnen op Oudejaarsdag in de middag even naar de Mac Donalds, wellicht om een bodem te leggen voor het Knalfeest bij Steggink die avond.

Omdat Danielle nog even naar het toilet moest, (haar moeder zegt: “Onze Daan was een “treuzeltrientje”), rijdt ze niet met haar naaste vriendinnen mee naar huis, maar neemt ze plaatst op de achterbank van de auto van een dorpsgenote.

De Audi vliegt uit de bocht en Danielle verongelukt tot grote verbijstering van het gezin Maathuis.

De meiden op de voorbank komen er met wat kleine lichamelijke letsels vanaf. Maar Danielle is er niet meer niet in de vorm. Daar is geen twijfel over mogelijk, volgens haar moeder Marga Maathuis.

Onvoorstelbaar, niet te bevatten, BOEM! Ineens is alles anders en is niets meer zoals het was.

Tja, en hoe ga je dan verder met je leven?

Een ieder in het gezin doet dat op zijn of haar eigen manier.

Haar broer Christian dacht er eerst over om zijn plannen om naar  Australië te gaan te cancelen maar als de tijd vordert, besluit hij toch te gaan.

Haar vader Jan legt zich toe op het meer te weten te komen over de toedracht van het ongeluk. Hij meet dingen op, zoals remsporen op de plaats waar Danielle verongelukte, tekent dingen uit. Dit was sowieso al iets waar een fascinatie lag van hem. Hoe bizar dat je eigen dochter dan verongelukt op zo’n manier.

Zus Linda is niet zo’n prater en woont al op zichzelf met haar vriend Marc, samen met haar andere zus Renate fotografeert ze graag.

Moeder Marga gaat al vlot weer aan het werk in het Almelose ziekenhuis op de kraamafdeling. Hoe bijzonder: mensen begeleiden in het leven schenken aan een kindje, terwijl  je net zelf je dochter verloren hebt. Dan moet je wel heel krachtig zijn, wil je dat kunnen opbrengen.

Maar het is wel de cirkel van het leven. We gaan in de vorm: geboorte en we gaan er weer uit: dood. Ik heb al eens vaker in mijn verhalen verteld dat het tegenovergestelde van dood, in mijn ogen, ook niet leven maar geboorte is. Wij zijn leven, dat een avontuur doet ‘in de vorm’. Die energie blijft (voelbaar) om ons heen ook als we de vorm verlaten hebben, zo ervaar ik het.

Het is een kadootje als je dat mag voelen.

Eind januari voeren mijn collega, Jan de Wilde, en ik intakegesprekken met de studenten die de minor identiteitsmarketing willen komen doen bij onze academie MIM.

Ook de openhartige en intens verdrietige Renate Maathuis meldt zich bij ons.

Voor haar is een jongeman, die al even met haar gepraat heeft op de gang, terwijl ze op hun beurt aan het wachten waren.

Hij is zelf ongekend open en vertelt dat hij zo’n indrukwekkende ontmoeting met Renate heeft gehad op de gang.

Renate komt binnen en vertelt in tranen dat ze niet eens wist dat ze bij deze minor gelukskunde zou krijgen, ze had vlug ‘zo maar’ wat aangeklikt bij kies op maat, zonder zich er echt in te verdiepen.

“Hoe toevallig kan het leven zijn”, denkt Renate hardop.

Ik leg haar uit dat ik anders kijk en denk dat toeval niet bestaat: het valt ons toe.

Mijn collega en ik beloven haar dat het zes bijzondere maanden zullen gaan worden.

Er volgen zes onvergetelijke maanden voor de hele groep en ook voor mij en mijn collega. Mede dankzij de openheid en kwetsbaarheid van Renate, is de groep gigantisch hecht en openhartig. Wat een verbinding, elke keer weer is het een feestje om met ze te mogen werken. Heel vaak bij mij thuis omdat de gezellige woonkamersfeer van een ‘jarendertig’-huis nu eenmaal meer uitnodigt om onvoorwaardelijk te delen met elkaar en een diepe verbinding aan te gaan, dan een lokaal met tl-verlichting.

Renate gaat diep. Elke keer roep ik de uitspraak die ik van Peter ten Buuren heb geleerd: EMOTIES ZIJN NET ALS VIS: VERS HET LEKKERST.

Je kunt pas weer je geluk ervaren als er ook ruimte is om je ongeluk te incasseren en je bereid bent om al je hoop op een beter verleden op te geven. Daarbij is vergeven essentieel en dankbaar zijn voor dat wat was.

Parallel aan het verhaal van Renate en de prachtige groep loopt voor ons gezin het proces van afscheid nemen van de broer van Bart, Erik. Erik kreeg in 2015 vlak voor de Kerst te horen dat hij een ongeneeslijke tumor in zijn hoofd had en dat hij in 2016 ‘de kaart niet vol zou maken’.

Dat is eveneens een wezenlijk onderdeel in mijn lessen, het delen van je eigen verdriet en hoe je daarmee omgaat als familie.

2016 heeft mij weer eens duidelijk gemaakt ‘how fragile we are’ in de vorm.

Dat is als je er te veel bij stilstaat niet te doen zo spannend, maar ook maakt het ‘t leven tegelijkertijd dierbaar om die angst en het verdriet met elkaar te delen.

Geluk kan er alleen maar zijn omdat we ook ongeluk kunnen en durven ervaren. We leven hier namelijk in de wereld van de dualiteit.

Knap van Renate dat ze de moed toonde om steeds weer naar de lessen te komen en niet bang was voor haar emoties.

Het schitterende nummer uitgevoerd door Stevie Wonder en Sting vat alles samen wat ik met woorden niet kan zeggen.

ENJOY FRAGILE!

https://youtu.be/FPjj8edvjgM

Ik wens jullie allemaal in 2017 bakken vol liefde, geluk en een schouder om bij uit te huilen.

Er zijn 2 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
30th of december

Wil je even stemmen op mij als Vrouw in de Media 2016?


Hallo allemaal,
Deze week kreeg ik het onderstaande mailtje, ik was helemaal verbaasd. Maar wel erg leuk!
WILLEN DE TROUWE VOLGERS VAN MIJN BLOG OP MIJ STEMMEN EN HET DELEN?
AL ZO VAST HEEL ERG BEDANKT, TOP!!

Jaarlijks wordt de Vrouw in de Media Award uitgereikt. Dit jaar zal er voor het eerst ook een Vrouw in de Media winnares per provincie zijn. De zichtbaarheid van vrouwelijke rolmodellen is immers net zo belangrijk in de lokale en regionale media.

Met veel genoegen kunnen wij u melden dat u een van de genomineerden bent voor de Vrouw in de Media Award 2016 – Overijssel. Van harte gefeliciteerd met deze nominatie.

De prijzen zijn een initiatief van sprekersbureau ZijSpreekt en Mediaplatform VIDM.
Ruim tachtig procent van de mensen in het nieuws is van het mannelijk geslacht, zo blijkt uit de laatste steekproef Global Media Monitoring Project. De organisatoren van de awards willen vrouwen aanmoedigen om zichtbaar in de media te zijn en willen redacties aanmoedigen om vrouwen vaker zichtbaar te maken.

De lijst met 10 vrouwelijke rolmodellen is samengesteld op voordracht van regionale journalisten en redacteuren. U bent genomineerd voor de Vrouw in de Media Award voor uw provincie. Er kan tot 22 januari 2017 door het publiek gestemd worden.
Zo gauw de uitslag bekend is laten we dit weten
.
Gestemd kan worden via www.vrouwindemedia.nl.

Er zijn 7 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
6th of december

Relaxdagje


Aanstaande vrijdag heb ik een groot kruis in de agenda staan, net als twee vriendinnen van mij.

Ik dacht, dat ik al heel vroeg in de ochtend een workshop zou mogen geven in Amsterdam en we zouden er daar dan samen een dagje van maken, maar het liep anders.

Totaal niet erg. Wat een gevoel van VRIJHEID: we kunnen nog volop kiezen hoe de dag in te vullen.

Aangezien ik al tijden te veel in de stand ‘doen en moeten’ zit, heb ik extreem veel behoefte aan het vullen van het vat ‘ZIJN’.

Dingen die mij te binnenschieten voor vrijdag als daginvulling zijn: bos, sauna, chillen, verbinden.

Dit in tegenstelling tot een aantal jaren geleden. Toen had ik direct gedacht aan lekker shoppen in een heerlijke stad.

Hopend op die ene “schat”, die een betoverende werking op mij zou hebben. Ik wilde zo graag geluk van buiten naar binnen halen. Inmiddels weet ik dat dat mission impossible is. Geluk is een inside job. Het van buiten naar binnen kunnen halen, is een fabel van het ego. EGO is trouwens een acroniem voor Everything Good is Outside of you.

Alles in de wereld kan je aanmoedigen om gelukkig te zijn, maar niets in de wereld kan je gelukkig maken.

Voorzichtig stel ik in de vers aangemaakte groepsapp, aan mijn vriendinnen, voor om een dagje naar de sauna te gaan.

Daar reageert niet iedereen even enthousiast op. Een beetje een lastige Karel (stem van het ego) heeft namelijk de neiging om zichzelf, naast zich te identificeren met zijn/haar gedachten, ook te identificeren met het lijf. Welk lichaam is wel perfect of goed genoeg als je de 40 gepasseerd bent om naakt te tonen in een sauna?

En hoe zit dat tegenwoordig met het schaamhaar? Wat is hip? De term zegt het al, schaamhaar. Karel is dol op zich schamen. Dat is voor hem een heerlijk machtsmiddel.

Het idee ‘sauna’ is dus van tafel, het moet voor een ieder een relaxdagje zijn waarbij Karel zo min mogelijk aan het woord is of achter het stuur zit en de koers domineert (van de dag).

Al snel wordt Haarlem genoemd en Loods 5, waar ik vorige week nog geweest ben, omdat ik daar in de buurt was en Karel mij wijs maakte, dat ik die attractie toch echt niet kon overslaan. Het was namelijk bijna Sinterklaas!

Wat slim is die Karel toch, hij weet dat het tegenwoordig niet meer werkt als hij zegt, dat je er voor jezelf naar binnen moet, dus gebruikt hij gewoon lekker het blij maken van de ander als lokkertje. Gaat werken voor iemand die als enneagram-type een vleugel nummer 2 heeft (“de helper”).

Al lopend door de veel te lange en overvolle gangpaden, merkte ik mijn irritatie. Boos op mijzelf dat ik er toch ingetrapt was en steeds roepend in mijn hoofd: “What is the real more?” Onderweg naar de kassa, hou ik Karel koest met het argument dat het wel lekker aantikt qua stappen voor die dag. Wat een voettocht, zeg, op zulke hoge hakken.

Nee, binnen twee weken nog een keer deze manier van “wandelen”, dat trek ik dan weer niet.

De derde vriendin, die erg veel op de weg zit voor haar werk, ziet op tegen zover rijden. Dat voelt voor haar tegenwoordig niet meer als ontspanning met al die files die je ongetwijfeld gaat krijgen onderweg.

Dan app ik de verlossende woorden: het enige dat telt vrijdag, is dat we in verbinding zijn met onszelf en met elkaar.

De vorm is niet zo interessant waarin het gegoten wordt.

Tegenwoordig kun je zelfs vakanties boeken terwijl je van tevoren nog niet weet waar je naar toegaat. Een concept dat enorm populair is, is ‘Go with the flow’!

Misschien is dat wel de allerbeste optie voor ons relaxdagje. Op de dag zelf bepalen wat goed voelt, in het moment beslissen, geen verwachtingen. We moeten al zoveel door de week, wat doen we onszelf toch allemaal aan?

Busy, busy, busy, busy, busy, busy,….. dead.

We gaan vrijdag voor: JUST BE(E)

Ik verheug mij er nu al op en neem het mee als motto voor de hele week te beginnen op maandag (waarom niet?), het is het mooiste cadeau dat je te geven hebt voor jezelf en voor de ander is er echt ZIJN.

Er zijn 2 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
15th of november

It’s your mind that creates the world


Al bijna 25 jaar ben ik bevriend met mijn (nog steeds) bloedmooie vriendin Pascale.

Ik weet nog goed dat ik haar voor het eerst zag, ze liep langs mijn huis en ze was duidelijk de koper van het huis naast mij. Mijn nieuwe buuv dus. Ik was speechless wat vond ik dat een adembenemend mooie vrouw. Even dacht Karel (de stem van mijn ego): “Dit kun je niet menen, hoe ga ik dat trekken elke dag geconfronteerd worden met zo’n beauty?”

Karel is immers dol op vergelijken en houdt ervan mij wijs te maken dat ik mijn lijf ben, maar inmiddels weet ik dat niets minder waar is.

In plaats van in de angst te schieten, niet mooi genoeg,  goed genoeg, aantrekkelijk genoeg te zijn, ging ik op de frequentie liefde zitten.

Ik dacht als je zo mooi van buiten bent dan moet er ook van binnen een pracht energie zijn die aan het roer staat van het schip.

We leerden elkaar kennen en er was een vette klik. Pascale bleek haar joy te leven, zij beheerste destijds al de kunst van in het nu zijn, terwijl nog geen hond had gehoord van Eckhart Tolle.

Met een Vivaatje op de bank, heerlijk uitgebreid in bad, juf zijn van kinderen waar ze zielsveel van hield, absoluut niet verslaafd aan druk zijn maar wel aan spelen (dikke disco met de kleuters en dan zelf het meest enthousiast zijn)

Pascale leerde mij dat aantrekkelijk zijn alles te maken heeft met hoe jij geluk durft te laten stromen in je leven.

Als ik Karel had geloofd dan had ik met jaloezie en angst alleen naar haar buitenkant gekeken en het geheim nooit ontdekt en was ik never zo woest aantrekkelijk geweest als dat ik nu ben, ha, ha, ha!

It’s your mind that creates the world immers.

Zij had gedacht wat is dat voor een raar mens, wat doet ze afstandelijk, wat zit ze mij toch te bekijken, etc.

Maar ook in het leven van Pascale zijn er uitdagingen genoeg.

De joy waarmee ze jaren geleden werkte met de kleuters verbleekte, vanwege het monster dat CITO heet. Er moest zoveel dat de kleuters of ze nu wilden of niet steeds meer gedwongen werden om hun Karel te voeden (onder bezielende leiding van hun ouders)

Testen, vergelijken, wie loopt er voor in de race?

Pascale kon het tij niet keren maar wist wel dat dit niet meer the place to be(e) was.

Maar wat was die place dan wel?

Het universum wees haar de weg en ze solliciteerde bij een school waar vluchtelingen en gasten komen die nog maar net in Nederland zijn.

Omdat ze zo ontzettend graag die baan wilde, het leek haar helemaal te gek de kleuters de taal te leren (door heel veel liedjes te zingen), de Nederlandse gebruiken te laten zien en ook hun gebruiken te leren kennen en bovenal ze een warm welkom te geven, vergat ze tijdens het sollicitatiegesprek haar fiets op slot te zetten.

Euforisch en met een heerlijk gevoel kwam ze na het gesprek naar buiten (in de eerste 3 seconden wordt immers bepaald of je het wordt of niet) maar foetsjie fiets!

Ai, welk gevoel laat je nu overheersen?

Levenskunstenares als ze is, besloot ze te geloven dat ze die fiets hoe dan ook terug zou krijgen (van die gedachte word je sowieso blijer dan van de gedachte dat niemand te vertrouwen is en je never nooit je fiets meer terugkrijgt).

Dat gebeurde echter niet direct, het leven stelde haar op de proef.

Ze kocht een nieuwe fiets waar ze blij mee was en begon vol positieve energie aan de nieuwe baan.

Maar ondertussen hield ze het sleuteltje van haar oude fiets in haar portemonnee.

Afgelopen zaterdag is Pascale in de stad in Hengelo met haar nieuwe fiets.

Haar oog valt op een fiets die verdacht veel op haar oude fiets lijkt.

In een flits van een seconde pakt ze haar sleuteltje uit de portemonnee.

Klik, klak, dat geluidje, wederom euforisch, en dankbaar: hij past!

Als een dolle fietst ze weg alsof ze iets heel stouts doet.

Moraal van het verhaal:

Pascale zou nooit haar fiets hebben teruggevonden als zijn niet geloofd had dat ze hem ooit weer zou terugkrijgen, ze had er geen oog laat staan sleuteltje voor gehad.

En ik zou nooit deze dierbare vriendschap en daarmee dit heerlijke verhaal en zoveel anders moois en verdrietigs dat we ook delen, hebben gehoord als ik alles geloofde wat mijn ego mij probeert wijs te maken.

Het werkt zo:

Gedachten zijn de film, onze perceptie is de projector, het leven is wat uiteindelijk op het doek verschijnt.

Wat je gelooft over jouw bedrijf, over jezelf, over je fiets, etc. is hoe je kijkt en leeft.

Beliefs are magnets.

What you believe is what you perceive.

Als jij gelooft dat het leven hard is, zegt je perceptie je hebt zoooo gelijk (jouw perceptie verzamelt de bewijzen)

Jij geeft je gedachten zoveel power ze gaan een eigen leven leiden.

Wil je gelijk of wil je geluk?

Choose, believe and run the film.

Er is 1 reactie op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
1st of november

Een spiritueel ego.


Een van de eerste groepen die ik had bij de minor creatief probleem oplossen had waar ik gelukskunde mocht geven, herinner ik mij nog goed.

Dit kwam door de bijzondere ervaring die ik de eerste les had.

Er was een studente die hoog zwanger was die vroeg of ze nog snel even wat eten mocht kopen omdat ze nog geen ontbijt gehad had.

Dit stond ik haar uiteraard toe, hoe kon ik immers vrouw en kind voedsel weigeren?

Na terugkomst was ik al begonnen met mijn verhaal en na een klein half uur, kreeg ik even het idee dat de weeën al begonnen waren.

Het zuchten en puffen van haar kant werd steeds ernstiger. Iets in mij zei dat ze zich enorm stoorde (aan mij).  De stem in mijn hoofd (Karel) dacht nog wel: “Aan mij hebben jullie je ontbijt te danken tenminste, zo beroerd ben ik toch ook weer niet?!”

Ik kon op niets anders meer letten en de concentratie en het enthousiasme van mij, nam zienderogen af. Voer voor Karel!

Ik besloot te stoppen en te vragen of mijn vermoeden juist was. Een van mijn gouden tips is namelijk: “Geloof niet alles wat je denkt!”

In dit geval had Karel gelijk helaas, de aanstaande moeder gaf ruiterlijk toe dat zij zich kapot ergerde aan mij.

Na wat doorvragen, bleek dat het niveau waar ik mij op bevond er een op “Jip en Janneke” niveau te zijn, in haar ogen.

Vanaf zo’n punt was zij ooit ook eens gekomen.

Ze vond mij druk en veel en probeerde middels haar “jijitsu jijatsu yogatechnieken” zo goed en zo kwaad mogelijk nog enigszins in het nu te blijven.

Ze had namelijk een soort van zwarte band op gebied van yoga en ze besefte vanaf moment een dat ik nog nooit op dat level geweest was en ze vond het super jammer van de tijd dat zij bij mij lessen moest gaan volgen, de komende periode.

Compleet in de weerstand dus.

Ik werd stil dacht: “Nu diep ademhalen niet primair reageren laat Karel maar razen in je hoofd maar niet hardop.”

Ik was present, wat ik achteraf gezien best knap vind, want als iemand jouw attackt met zijn of haar ego, heeft jouw ego enorm de neiging om daar direct scherp op te reageren.

Want hoewel de aanstaande moeder dacht bijna verlicht te zijn was dit dan toch haar ego dat reageerde al zuchtend en steunend.

Een spiritueel ego is minstens zo misleidend als een gewoon ego dat wars is van in het moment zijn, ademhalingstechnieken en yogalessen.

Een spiritueel ego denkt overal al geweest te zijn figuurlijk, vindt zichzelf stukken verder dan de gemiddelde mens. Denkt de wijsheid in pacht te hebben en saboteert hiermee zijn geluk enorm.

Als je echt in het nu zou kunnen zijn, vanuit liefde zou kunnen reageren dan zou je inzien dat toeval niet bestaat.

Dat alles precies zo gaat, zoals het moet gaan, of we het nu leuk vinden of niet.

Wij hebben een plan met het leven maar het leven heeft ook een plan met ons.

Ik zei in liefde en met oprechte interesse tegen de studente dat het mij fantastisch leek om meer over deze vorm van yoga te weten te komen.

Dat ik dankbaar was dat juist zij in mijn lessen zat, zodat ook zij met de klas haar wijsheden kon delen en alle andere studenten op hun beurt weer hun bijdrage mochten leveren.

Want een ieder die bij mij in de les zit, heeft als hij of zij ervoor openstaat iets heel bijzonders te delen wat de ander weer niet in huis heeft.

De kwaliteit van mijn lessen hangt in grote mate af van de kwaliteit en de bereidheid tot kwetsbaarheid van mijn studenten, zeg ik altijd weer.

Omdat ik vanuit liefde reageerde op de studente werd ze zacht, bracht ik ons samen terug naar de plek waar geluk en liefde woont.

Het werden super boeiende lessen waarin we soms begonnen met yoga onder bezielende leiding van haar.

Ik ben enorm dankbaar dat ik mag werken met zoveel mooie, inspirerende (jonge) mensen.

Elke keer weer leer ik zoveel.

Ik ben nieuwsgierig welke mensen en lessen er nu weer op mijn pad komen. Volgende week weer nieuwe groepen studenten. Ik verheug mij erop en laat me graag verrassen.

Er zijn 4 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
30th of september

Henkie Smit


Al weer zo’n 15 jaar geleden werd ik voor het eerst mentor van een groep Commercieel Economie studenten. De dingen die je voor de eerste keer doet, zijn veelal indrukwekkend en onvergetelijk.

Toen ik de groep eind augustus voor het eerst ontmoette dacht ik direct, goede energie, mooie mensen, die later het verschil gaan maken.

De groepen werden destijds nog bij Saxion op postcode ingedeeld, deze groep kwam grotendeels uit Almelooooo.

We deden een voorstelrondje en ik stelde ook mijzelf voor en stelde vooral de groep op hun gemak.

Ik hou ervan om te verbinden, mensen te zien als heel en ze te herinneren aan hun onbegrensde mogelijkheden.

In de pauze gingen we lunchen met alle eerstejaars studenten en hun mentoren.

Daarna deden we een marketingcase, marketing is immers het hoofdvak voor een commercieel econoom en daarmee kennismaken in de beginfase van de studie is geen overbodige luxe.

Ineens stond Ohannes op, een super innemende persoon met het hart op de goede plek en met zijn hart op de tong: “ Jongens ik weet niet hoe het met jullie zit maar ik heb in de pauze rondgekeken en ik heb sterk het gevoel dat wij de jackpot hebben met Mirjam als mentor!” Hoe vet is dat voor een juf die begint op een nieuwe school. Wat een warm welkom.

Die woorden waren legendarisch en het zette de toon voor de komende jaren samen.

Als SLB-er ben je er om de studievoortgang van de student in de gaten te houden maar ook om ze te begeleiden om een’ leuk mens’ te worden. We delen dus ook lief en leed.

Vrij kort nadat ik SLB-er van deze groep was, kwam Henkie, een vriend van Ohannes na de les naar mij toe.

Hij was wat gespannen en vertelde dat hij mij graag wilde spreken. Zijn moeder had namelijk weer borstkanker, de ziekte was terug. Ik wil er verder niet zoveel over praten maar wel dat jij ervan weet.

Ik zag dat het hem veel deed en dat hij er verre van gerust op was. Ik probeerde hem intuïtief te coachen. Er niet te veel woorden aan vuil te maken maar af en toe een veel betekenende blik als ze met de mannen bij de voetbaltafel stonden dat kon nog net volgens Henk.

Ook schreef ik brieven en kaartjes voor zijn ouders.

Toen ik met zwangerschapsverlof ging vroeg ik aan Henk of hij mij op de hoogte wilde houden? Toen ik al ver over mijn uitgerekende datum heen zat, ontving ik het droevige bericht dat de moeder van Henk was overleden de begrafenis zou plaatsvinden in besloten kring.

Ik besloot te gaan condoleren met mijn dikke buik als de vliezen zouden breken was ik immers zo thuis en in Almelo hebben ze ook een goed ziekenhuis.

’s Avonds kreeg ik een verrassend telefoontje van de vader van Henk. Hij belde een paar mensen om te bedanken voor de super support de afgelopen tijd. Hij belde artsen, verpleegkundigen en mij.

Dat vond ik heel bijzonder dat hij hierover en net nadat hij zijn vrouw begraven had, belde. Geen wonder dat deze man zo’n bloeiende zaak heeft, dacht ik. Hij heeft het hart op de goede plek hij begrijpt hoe het werkt in het leven.

Een paar dagen later beviel ik van onze oudste zoon, Pepijn.

Na een dag of drie dachten Bart en ik even “me-time” te hebben, uitgeput lagen we in samen boven in bed en waren we een beetje teleurgesteld toen de bel ging.

Bart deed open het bleek een werknemer van de firma Smit te zijn die een pracht klein houten stoeltje bij ons bezorgde: een cadeau van de familie voor ons.

Ik was ineens weer fit en energiek.

Jaren kreeg ik kerstpakketen persoonlijk gebracht door de vader van Henk. Toen Duke onze jongste zoon 2,5 jaar later geboren werd, kregen we het setje van de kleine tuinstoeltjes compleet. Nog altijd staan ze in onze tuin als herinnering aan onze verbinding die voor altijd is. De billen van de jongens passen er inmiddels niet meer in.

Dood en geboorte twee tegenovergestelden, het in en uit de vorm gaan maar het leven dat is er altijd. Alleen de energie gaat in en uit de vorm. Mysterieus om het van zo dichtbij allebei op hetzelfde moment te mogen ervaren.

Ik schreef ik mijn blogs dat ik tijdelijk geen stem had. Het toeval wilde dat ik jaren geen contact met de familie had gehad maar juist in deze dagen een “date” had met Henk op de zaak.

Henkie is inmiddels Henk en kapitein op het schip van het bedrijf met twee grote  filialen. Ohannes is gepromoveerd van “chef distributie” naar leidinggevende van de hele toko in Amersfoort.

Ik ging zonder stem naar mijn afspraak.

Henk en ik gingen zitten in het kantoor van de voormalige grote baas, zijn vader, die steeds minder zichtbaar is in de zaak, letterlijk en figuurlijk.

Op fluistertoon en zwaar onder de indruk van het pracht grote bedrijf spraken Henk en ik best lang met elkaar.

Wat bijzonder de sfeer die er hing.

Henk die niets heeft met energieën en dat soort toestanden kon zich ook niet aan de indruk onttrekken dat dit wel een heel speciale ontmoeting was.

Het was hoe dan ook een indrukwekkend gesprek vol (moeder)liefde dat we allebei niet snel zullen vergeten.

Er zijn 8 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje

'If there is something missing in your life it's probably more of the real you!'

Gelukskunde heeft mijn leven en dat van vele anderen veranderd.
Geniet van de inspiratie op mijn site en wil je met me in contact komen, mail me dan hier
en vergeet niet om je even aan te melden voor mijn nieuwsbrief:)

Meld je hier aan voor mijn nieuwsbrief   Koop mijn boek

Mirjam Spitholt.nl 2016 - 2018 gemaakt door Digital Nomadz