© Wil je gelijk of wil je geluk?  Psssstt.. Mijn nieuwe boek is nu te koop! Wees er snel bij en kijk op de pagina 'Mijn boek' in het menu.
19th of juli

Wil je gelijk of wil je geluk?


Herkennen jullie het: busy, busy, busy, busy, dead? Wat hebben we het toch druk met zijn allen. Het succes van Max Verstappen is volgens eigen zeggen onder andere afhankelijk van de kwaliteit van zijn pitstop. Welke pitstop neem jij?
Je kunt immers alleen goed functioneren als jezelf af en toe ook aan de oplader gaat. Ik saboteer mijn eigen geluk regelmatig door te denken, als ik het erg druk heb, dat boek ga ik lezen als ik vakantie heb. Eigenlijk moet je het lezen als je het zo druk hebt, maar ja dat hoort mijn ego liever niet.

Laten we nu massaal met zijn allen vakantie hebben. En ik heb een vreselijk goede leestip voor jullie. Te weten mijn boek: Wil je gelijk of wil je geluk? Via deze link is die eenvoudig te bestellen. Inmiddels is de tweede druk al verschenen. Ik heb zeer veel positieve reacties mogen ontvangen van de lezers die jullie voor gingen. Ik denk dat ik hem zelf ook maar weer meeneem op vakantie, kan ik nog een boel van opsteken😅.

Sowieso wens ik jullie allemaal een heerlijk en ontspannen vakantie: aan de oplader zeg ik, zodat we samen de goede energie hebben om de wereld mooier te kleuren en te stralen!

Er is 1 reactie op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
25th of april

De Koning van het Geluk


Donderdag 12 april was mijn boekpresentatie; een warm bad dat mijn stoutste verwachtingen overtrof. Een zaal vol mensen die speciaal voor mij kwamen omdat ze er een kaartje voor gekocht hadden of omdat ze op de gastenlijst stonden vanwege het speciale plekje in mijn hart. Beerend en Simone behoren tot de laatste groep. Ze waren namelijk een inspiratiebron voor mijn boek, sterker nog met hun toestemming worden ze met naam genoemd in mijn boek.
Ik beschrijf Beerend in mijn boek als de Koning van het Geluk. Beerend had 16 jaar geleden een harttransplantatie ondergaan en daarom keek hij anders naar het leven. Hij nam een jaar geleden deel aan de minor Creatief Probleem Oplossen (CPO) waar ik het onderdeel Gelukskunde verzorg. Vanaf het eerste moment hadden Beerend en ik een vette klik, een typisch geval liefde op het eerste gezicht. Beerend was op papier de student en ik de teacher, maar door zijn levenservaring was het ook vaak andersom en was hij juist mijn teacher. Beerend was letterlijk en figuurlijk op plekken geweest waar ik nog nooit was. Hij was erg nieuwsgierig en stelde na afloop altijd kritische vragen, die mijn denken ook weer scherpte.

Helaas heb ik Beerend en Simone niet kunnen spreken die donderdag. Er waren zoveel bekende mensen en mensen die een boek wilde laten signeren en dat maakte, mede door de bescheiden houding van zowel Simone als Beerend, dat we elkaar niet live spraken. Mijn collega Jaco van Schip van de minor CPO zat wel naast het gelukkige stel. Op de vraag die ik aan het publiek stelde “Wie is jouw held(in)?” antwoordde Simone volmondig aan Jaco: “Beerend!”.
Beerend en ik hadden een lijntje. Aan een half woord hadden we genoeg en als er iets aan de hand was met Beerend, voelde ik dat op een of andere mysterieuze wijze aan en kreeg hij out of the blue een appje van mij. Eigenlijk was Beerend een type van de no-nonsens maar ook dit vond hij opmerkelijk op een prettige manier.

Zo appte ik hem op 15 februari, op mijn verjaardag. Simone was degene die terug appte: “Niet schrikken Mirjam, hier is Simone. Beerend heeft een harstilstand gehad, juist toen jij hem appte. Hij is weer teruggekomen van een hartslag van 10 en het gaat, naar omstandigheden goed met hem.”
Ik appte 15 februari ook om te vragen of Beerend en Simone met hun namen in mijn boek (dat ik toen aan het schrijven was) wilden komen. Simone vermoedde dat de verwijzing ‘student’ voldoende zou zijn voor Beerend. Maar dat bleek een inschattingsfout. Beerend wilde met zijn naam in het boek.
Op 12 april, de dag van mijn boekpresentatie in de Kleine Willem, appte Beerend mij dat ze er allebei zoveel zin in hadden; samen een avondje uit naar Mirjam.

Beerend en Simone zaten die avond naast mijn collega Jaco en ze hebben genoten.
Op maandag 16 april in de vroege ochtend bereikte mij het bericht van Simone dat Beerend op zondag 15 april was overleden aan de gevolgen van een hartstilstand. Wat onwerkelijk! Ik moest het bericht echt meerdere keren lezen voordat de boodschap langzaam tot mij doordrong. Op een zonovergoten dag als die maandag, waarin de wereld je lijkt toe te lachen, word je met dit bericht wakker.
Ik appte de dagen die erop volgde veel met Simone en op woensdag belde ze mij en vroeg ze of ik wilde spreken op de crematie die in besloten kring plaats zouden vinden. Ik vond het een enorme eer dat ik zo dichtbij Beerend en zijn geliefden mocht zijn en zelfs iets mocht doen voor hen. Met Simone maakte ik een afspraak om donderdagmiddag bij haar thuis op bezoek te komen. Beerend lag thuis opgebaard en als ik wilde kon ik afscheid van zijn lichaam nemen. Toen ik op de zonnige donderdag arriveerde bij het prachtig gelegen huis van Beerend en Simone, waren de moeder van Beerend en de moeder van Simone in de tuin. We kregen een bijzonder gesprek over Beerend. Over de jonge getalenteerde wielrenner Beerend en over het moment waarop zijn ouders erachter kwamen dat hij ziek was. De vader, ‘bonus-moeder’ en de broer van Beerend arriveerden wat later. Respect, voor hoe liefdevol het gezin met elkaar omging, ondanks het feit dat zijn ouders al jaren geleden gescheiden waren. Het leek hoogzomer in de vlindertuin van Beerend en Simone. Wat waren ze trots allemaal om mij die plek te laten zien waar ze allebei zo dol gelukkig waren met daarin de prachtige, zelfontworpen keuken van Beerend. Dat was ook zijn terrein, die keuken. Een topkok had Simone aan hem, naar eigen zeggen.

Zaterdag was de uitvaart van Beerend. Die was zo bijzonder. Echt vreemd genoeg hemels. Alles klopte, “Het was perfect.” Ik hoorde het Beerend zeggen. “Alleen dan niet dat ik in de kist lag.”
De lievelingsauto waarin Beerend werd gebracht, geregeld door een vriend van de familie. Simone, de dappere heldin, die het spits afbeet en zoveel liefde en verdriet liet zien. Barend, de vader van Beerend, die jaren de “casemanager” van Beerend was en zijn maat! Ze hadden samen een nieuwe ‘hobby’ sinds Beerend ziek was: sarcasme. Heerlijk was dat, aldus Barend. Hij zette symbolisch een vuurtorentje op de kist, zodat Beerend hem altijd kon terugvinden als hij zijn vader nodig had. De moeder van Beerend in al haar bescheidenheid sprak ook. Ze was dankbaar dat Beerend haar zoon is en dat hij 16 jaar bonustijd had gekregen dankzij een donorhart van iemand die ook veel te jong overleden is. Ze was opgelucht dat hij nu van dat lijf af was dat niet bij zijn geest vol plannen paste. Zijn broertje Wouter die de mooiste verhalen had over de vakanties van vroeger, en zich ook wel afvroeg waarom hij en Beerend vroeger toch altijd zoveel ruzie hadden. Hij brak en bedankte hun papa voor alles.

Ik mocht als laatste. Beerend was niet alleen mijn student maar ook mijn teacher. De Koning van het Geluk! De bijeenkomst werd afgesloten met de opdracht die hij gemaakt had in het kader van Gelukskunde. Een filmpje met operamuziek eronder waarom Beerend het leven zo de moeite waard vond. Niemand hield het droog volgens mij en dat was stiekem ook de bedoeling van Beerend. Toen Beerend zijn vader het bewuste filmpje liet zien en zijn vader er bijna inbleef zei hij handenwrijvend: “Als ik kom te overlijden moet je deze laten zien en dan moet iedereen huilen.” Ik sloot af met de woorden de Koning van het Geluk is niet meer in de wereld van de vorm en we zullen hem allemaal, zoals we hier nu zitten, ieder op onze eigen manier missen.

We dronken een kop koffie en thee met soesjes en haalden herinneringen over Beerend op. Samen aten we de druifjes, het laatste cadeau dat Beerend aan Simone had gegeven. Hoe gul dat Simone het met ons allemaal wilde delen.
De cirkel was rond hoe gek het ook klinkt, het klopte.
Zaterdag 21 april was het voor mij Koningsdag!!

Er zijn 12 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
30th of maart

Wijziging locatie lancering ‘ De Intelligentie van Succes’


Wegens overweldigende vraag wijken we donderdag 12 april uit naar de mooiste zaal van Enschede: De Kleine Willem! Kortom er zijn vanaf nu weer kaarten beschikbaar! Tickets zijn verkrijgbaar via www.aderacademie.nl.

Er zijn 0 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
19th of maart

De geboorte van mijn boek


Al ruim zeven jaar liep ik rond met het idee dat ik een boek wil graag schrijven. Ik schreef allerlei verhalen op mijn laptop en wist dat dit ooit een samenhangend geheel zou worden dat wij een boek noemen.

Aangezien ik als docent erg lange en ook nog eens veel vakanties heb, was ik ervan overtuigd dat er een vakantie zou komen waarin het boek uiteindelijk echt geboren zou worden.

Maar menig vakantie passeerde en daarin werd er steeds weer weinig geschreven. “Hoe is dit toch mogelijk?”, schreeuwde de stem in mijn hoofd elke keer. Ik heb deze stem voor het gemak een naam gegeven: Karel. Op het moment dat hij een naam heeft, identificeer je jezelf minder met hem en herinner je je dat jij de waarnemer bent en niet de stem zelf. Karel schreeuwde wel aan het einde van elke vakantie, maar voelde zich eigenlijk de winnaar. Een boek schrijven, wat een raar idee. “Daar loop je zeker lekker mee binnen!”, snauwde hij regelmatig. Waarom kwam ik toch niet verder met dat boek? Ik kon de vinger er niet opleggen.

Totdat ik in januari dit jaar, voor een tweede keer samen met Joseph Oubelkas op het podium stond. Joseph is de schrijver van een bestseller 400 brieven van mijn moeder. Hij zat 5 jaar onterecht gevangen in diverse Marokkaanse gevangenissen onder erbarmelijke omstandigheden. Joseph vroeg afgelopen januari aan de zaal wie er 5 kg wilde afvallen? Je zag alle dames op het puntje van hun stoel gaan zitten en eerlijk is eerlijk ook mijn oren waren gespitst. Hij vertelde dat de twee weken voordat zijn boek uitkwam, hij zo zenuwachtig was dat hij spontaan 5 kg verloor aan gewicht. BOEM daar kwam het inzicht dat ik nodig had. Niets busy, busy, busy, busy, dead. Dat was namelijk constant het excuus van mijn Karel geweest; dat ik te druk ben om een boek te kunnen schrijven. Ik ben immers naast docent op Saxion een veel gevraagd spreker, moeder, echtgenote, dochter, (schoon)zus, vriendin en much more. Ik was bang, bang dat het boek geen succes zou worden. Dat iedereen er iets van zou vinden. Ik kan mijn Karel geruststellen 50% vindt jou (en jouw boek) fantastisch en 50% vindt jou (en jouw boek) helemaal niets, dat is de wet van het evenwicht. Maar er zat in mijn geval ook een andere misschien nog wel diepere angst onder de angst om te stralen, om het verschil te durven zijn. Marianne Williamson heeft hier, geïnspireerd door de cursus in wonderen, een pracht gedicht over geschreven.

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis
wat wij het meeste vrezen.
We vragen ons af:
Wie ben ik dat ik briljant, buitengewoon aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn?
Maar waarom eigenlijk niet?
Je bent toch een kind van het universum?
Je moet je niet kleiner voordoen dan je bent
opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker zouden gaan voelen.
We zijn geboren om stralen net als kleine kinderen dat doen.
Dit licht zit niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal.
Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.

Afgelopen weken heb ik Karel, mijn ego, liefdevol op de bijrijdersstoel gezet en heb ik mijn innerlijke wijsheid, ik noem het de uil, achter het stuur laten plaatsnemen. De uil is namelijk de enige met een rijbewijs, ook al denkt Karel daar heel anders over. Ik heb Karel laten schreeuwen en hem af en toe liefdevol op zijn hoofd gekust. Ik ben in stilte vol vertrouwen gaan luisteren naar wat de fluisterstem mij te vertellen had. Helemaal in the flow, mijn vreugde volgend. Alles klopte, ik leek geholpen te worden. Neem nu bijvoorbeeld de Siberische temperaturen begin maart van dit jaar in Nederland tijdens mijn vakantie, waardoor Karel niet eens in de verleiding kwam om naar buiten te gaan om afleiding te gaan zoeken.

Het boek is af, het is gelukt. Het ligt nu bij de redacteur en de vormgeefster en illustrator om vervolgens naar de drukker te gaan. Waanzinnig gave vakmensen, die ik in korte tijd allemaal op mijn pad tegenkwam.

Kortom, het stroomt! Donderdag 12 april ga ik vol trots in samenwerking met de Aderacademie in Concordia in Enschede de mensen die interesse hebben, onderdompelen in de wereld van mijn boek. De wereld waar het niet draait om gelijk, maar om geluk.

Ik hoop jullie dan, lichter dan ooit te voren (ha, ha, ha!), te ontmoeten en jullie aan te steken met het virus van het volgen van jullie eigen unieke vreugde.

Er zijn 22 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
8th of januari

Winkeldochters


Mijn moeder is een dochter van een schoenwinkelier.

Mijn opa kwam vanuit Brabant als schoenmaker naar Enschede om daar zijn bestaan op te bouwen en dat is hem gelukt,

Een gezin met acht kinderen samen met mijn oma onderhouden, was hard werken. Er werd naar mogelijkheden gezocht en naast schoenen repareren, werden er schoenen ingekocht en verhandeld.

Mijn moeder was nog maar 15 jaar toen ze al volop werkte in de winkel bij mijn opa. Ze vormden samen een fantastisch team.

Mijn moeder ontwikkelde een enorme liefde voor schoenen maar tot haar grote spijt bedacht ze dat haar lang niet alles mooi stond, vanwege haar maatje 41. Het meest schrijnende vond ze nog wel dat haar moeder en haar zussen mooie kleine voetjes hadden.

Een overtuiging van mijn moeder is blijkbaar dat kleine voeten een onderdeel zijn van het schoonheidsideaal voor vrouwen. Wellicht een overtuiging die ze uit een vorige leven uit Japan heef meegenomen (toestanden met vrouwen met afgebonden voetjes, ha, ha, ha!)

Omdat mijn moeder dichtbij het vuur zat, verzamelde ze heel wat schoenen die lang niet allemaal een groot succes bleken te zijn.

De schoenen die uiteindelijk toch echt veel te klein waren en niet gedragen werden, vonden weer een plekje in de winkel.

Soms werden de te kleine schoenen die echt onweerstaanbaar waren toch gedragen met als gevolg een hamerteen en voeten die niet te doen zijn nu.

Het frappante is dat mijn verhaal veel parallellen heeft met dat van mijn moeder. Ik ben ook een dochter van een schoenwinkelier heb alleen nog een maatje groter dan mijn moeder, dezelfde maat als Maxima (kijk, dan klinkt het ineens toch stukken beter)

Mijn voeten lijken extreem veel op die van mijn moeder, alleen dan gespiegeld.

Allebei hebben we een enorme liefde voor schoenen met hoge hakken.

THE WAY WE TALK TO OUR CHILDREN BECOMES THEIR INNER VOICE

Want wat doen en deden we onszelf aan met deze overtuigingen?

Je zou denken/ hopen dat het EGO, de Karel van mijn moeder, nu ze 75 jaar is wat minder voeten aan de grond zou krijgen.

Niets is minder waar, terwijl mijn moeder het zich wel degelijk bewust is.

Na een bezoek aan het ziekenhuis in Duitsland met mijn vader is mijn moeder (of liever gezegd Karel) even toe aan wat verdoving/ wat leuks.

Een bezoekje aan de plaatselijke schoenwinkelier levert een score op voor mijn moeder van twee paar schoenen van mooie merken en zeker niet onbelangrijk extreem goed afgeprijsd.

Trots komt mijn moeders de verworven trofeeën tonen aan mij.

Een blik op de schoenen werpend, verzeker ik haar dat één van de paren te klein is.

Mijn moeder ontkent dit in alle toonaarden en wil soepel het schoentje aanschieten, vanuit mijn ooghoek zie ik dat het ietwat stroef verloopt. Heel stoer trekt mijn moeder de kaartjes eraf en doet ze haar beklag over het zeer onvriendelijke personeel in de winkel. Ze werpt de kaartjes nonchalant in de afvalbak en strompelt vervolgens terug naar haar stoel.

Ze constateert dat haar voeten vaak aan het einde van de dag wat opgezet zijn en dat deze heerlijke schoenen morgen vast een stuk beter zitten.

Ze gaat bij mij de deur uit, toch nog even met de oude schoenen aan, om nog meer hamertenen te voorkomen.

De volgende ochtend rinkelt bij ons al vroeg de telefoon: of wij de vuilnisbak al geleegd hebben….?

Ik weet precies hoe laat het is en vraag onschuldig: “Hoezo?”

Ik heb met de schoenenwinkel gebeld en de zeer onaardige winkelbediende heeft, na lang aandringen, toegezegd dat ik de schoenen mag terugbrengen indien alle kaartjes er nog aanzitten. Mission impossible, gromt mijn Karel hardop.

Ik ga graven in de afvalemmer, grijp in allerlei fruitresten en betrap mij erop dat ik denk: “Hou ik deze gekte ook nog vol tot mijn 75 ste?!”

Ik heb beet. Ietwat vochtige kaartjes bevrijd ik van de bodem van de vuilniszak en leg ik te drogen op de verwarming.

Even later valt mijn oog op de tekst van die natte kaartjes die mijn moeder weer aan de schoenen moeten zien te krijgen: ANTISTRESS SCHUHE

Hoeveel stress hebben deze krengen al opgeleverd? Even lig ik helemaal dubbel van het lachen in mijn eentje als ik mijn handen was, na dit vieze klusje.

Hoe gek kun je zijn 4 mm verschil zit er tussen maat 40 en 41 alsof iemand dat met het blote oog kan zien?!

Het bewijst maar weer eens hoeveel er tussen de oren zit dat complete onzin is.

GELOOF NIET ALLES WAT JE DENKT! Voordat je het weet gooit ons ‘special effect department’ er kleur, geur ,smaak, etc overheen en hebben we ineens een lastige werkelijkheid gecreëerd die op het witte doek verschijnt dat wij het leven noemen..

Want met jouw maat 41 moet je het toch echt hier gaan doen. Vroeger kon mijn moeder de kleine schoenen lekker als “winkeldochters” aanbieden aan mijn opa, want zo noemen we schoenen bij ons in de familie die al tijden in de winkel aanwezig zijn en en maar geen afscheid kunnen nemen.

Mijn advies is STRAAL, net als Maxima dat doet, met of zonder maatje stoomboot, met al je andere imperfecties (hoewel ik moet toegeven dat Maxima er daar irritant weinig van heeft), ben je dan oogverblindend mooi en zal iedereen de schoonheid die van binnenuit komt omarmen en herkennen.

Er zijn 3 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
27th of december

Uitnodiging Kultuurhuus Borne


Hallo allemaal,

 

de Kerstdagen achter de rug. Ik zeg altijd dat als je denkt dat je “verlicht” bent dan moet je Kerst met jouw familie gaan vieren, ha, ha, ha! Bij ons was het erg leuk dit jaar trouwens. Nu op weg naar Oud en Nieuw. Allemaal mooie voornemens voor in het nieuwe jaar wat dacht je van heerlijk wat meer “me-time” zodat ik je, misschien samen met iemand waar je gek op bent, mag herinneren aan de geheimen van het leven.
Ik mag 23 januari weer optreden in het Kulthuurhuis in Borne. Dit keer is het thema succes want wie wil dat nu niet succesvol zijn? En wat is dat eigenlijk? Heeft succes ook te maken met geluk? Ik verheug mij erop jullie mogen inspireren hopelijk tot dan!

 

Kom jij ook? Gebruik deze link om je aan te melden:

http://www.kulturhusborne.nl/Agenda/Mirjam-Spitholt%21

Er zijn 8 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
16th of september

Schijnzekerheid


Hoeveel veiligheid en zekerheid heb je nodig in je leven?

Deze vakantie op weg naar Spanje, reed ik voor het eerst ook stukken met onze caravan . Bart heeft, net als veel andere mannen, vaak last van het ABS: All By myself Syndroom. Ook als het gaat om jouw vrouw laten rijden met de auto en caravan naar verre oorden.

Maar dit jaar was hij te moe en moest hij soms echt het stuur aan mij overgeven. Dan was hij, zoals bleek, in ieder geval gelijk weer wakker. Want er rustig naast gaan zitten, laat staan de ogen dicht doen, daar was geen sprake van. Alsof er een dubbele set pedalen in onze auto zat, reed Bart mee. Beetje meer gas nu, afremmen, ietsje meer naar links. Compleet de controle proberen te houden, terwijl je er doodmoe van wordt en je weinig tot geen invloed hebt op die bijrijdersstoel.

Nu kan dit natuurlijk erg veel zeggen over mijn rijkwaliteiten, maar het is tevens een mooie metafoor voor hoe wij vaak zelf de controle proberen te houden over ons leven, terwijl we weinig tot geen invloed hebben op de meeste zaken.

Wij proberen ons leven zo goed mogelijk dicht te timmeren met zekerheden.

Wij verzekeren ons voor alles en nog wat, we sparen als een malle ook al krijgen we geen rente meer tegenwoordig.

Maar als je terugdenkt aan de dingen in je leven die je echt verrast hebben en die je uiteindelijk gevormd hebben tot het mens dat je nu bent, zijn dat de dingen waar je niet op voorbereid kon zijn, die jij niet had kunnen voorkomen of bewust had kunnen aantrekken.

De dood van iemand waar je heel veel van houdt, een ziekte die je overvalt, de baan die je verliest door de crisis, de echtscheiding van je kind, etc.

Hoe kun je nu meer ontspannen in het leven gaan staan zonder de hele dag onbewust bezig te zijn met de schijnzekerheden in te bouwen?

De belangrijkste vraag die ik mij elke keer weer stel is: “Is het universum vriendelijk?” Gebeuren de dingen die je overkomen in je leven voor jou (misschien wel om je te ontwikkelen) of zijn ze er om je te dwarsbomen? Durf ik te vertrouwen dat het universum inderdaad vriendelijk is?

Dat is soms echt hogere wiskunde, want er gebeuren dikwijls zeer pijnlijke dingen waar echt de vriendelijkheid ver te zoeken is.

Het doet mij denken aan een gesprek dat ik na afloop van een lezing had met een prachtige warme vrouw. Ze was jarenlang verpleegkundige geweest en ze had gewerkt op een afdeling waar ernstig zieke kinderen lagen. Ze vertelde dat ze veel kinderen had zien sterven en dat ze nooit had begrepen wat daar vriendelijk aan was. Laat staan dat ze een reden had kunnen bedenken waarom dat “nodig” was.

Ik kon niet anders dan haar gelijk geven op dit punt. Met ons kleine nietige ego kunnen wij deze big picture niet overzien en dan kan ik ook alleen maar denken dat dit echt vreselijk verdrietig is en dat ik hier niets van snap. Dat ik ook niets weet, want wat is dan dood en waarom vinden wij dat zo slecht in het westen? In andere landen is de dood iets groots en moois om te vieren omdat zij geloven in infinty en de dood een nieuw begin is.

Het zou ons leven wel stukken lichter maken als we zouden durven dansen op de golven van het leven en het volste vertrouwen zouden kunnen hebben in het universum. Hoe ontspannen zou het zijn niet de hele dag op je hoede, niet willen gassen en remmen terwijl je eigenlijk op de bijrijdersstoel zit en helemaal geen pedalen hebt.

Mijn tip is om het te gaan proberen met wat kleinere minder ingewikkelde thema’s in je leven. Jouw droomhuis dat je zo graag wilde kopen, blijkt door een ander stel, net voor je neus, weggekaapt te worden.

Natuurlijk baal je vreselijk. Je had het al tien keer ingericht, verschillende etentjes gevisualiseerd met je vrienden en je zag jezelf chillen in de heerlijke tuin op de veranda.

Probeer het idee te omarmen dat wij wel een plan met het leven hebben, maar dat het leven ook een plan met ons heeft.

Wat nu als het universum eigenlijk een heel ander huis voor je op het oog heeft? Met een veel vriendelijkere buurman dan bij jouw zogenaamde droomhuis, zelfs zonder blaffende hond, maar dat dat huis nu nog helemaal niet te koop staat. Dat komt wellicht straks pas, precies op het juiste moment en op de juiste plek, dus dat kan jij nu nog niet weten.

Mijn meest geruststellende zin ever is: direct my footsteps! Waar moet ik kijken, waar moet ik zijn, met wie moet ik gaan en wat moet ik doen?

Laat je leiden door de beste danspartner die je ooit zal krijgen: het universum. Het leven zal zo veel meer ontspanning in zich hebben en je zult blijven dansen zolang de muziek nog in jou speelt.

Er zijn 6 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
9th of september

Nog een paar plekjes vrij…


Hoi,

ik maak even een beetje reclame voor het event waar ik komende dinsdag spreek. Er zijn namelijk nog een paar plekjes vrij en misschien is dit wel iets voor jou of iemand die je kent? Meer informatie staat hieronder:

Succesvol zijn, wie wil dat nou niet? Hoe mooi zou het zijn als je dit zou kunnen leren? Tijdens dit seminar ontdek je wat voor jou succes is en bepaal je richting en helderheid.

Ervaar hoe jij op een leuke en eenvoudige manier succes kan behalen tijdens het ICM seminar op 12 september 2017. Wees er snel bij er zijn nog een paar plekjes vrij!

Programma

Wat is jouw definitie van succes? Daarover in gesprek gaan met jezelf en de ander
Het belang van pitstops en stilte en wat doe jij daaraan?
Follow your joy
Inzicht in hoe je jouw succes saboteert
Busy, busy, busy, busy, dead
Committeer jezelf aan de liefde
Een oefening over waardevolle fouten en moed
Een hoger bewustzijn aanboren

Amersfoort: 13.30-16.30

Aanmelden kan hier: https://www.icm.nl/extra/de-intelligentie-van-succes/

Er zijn 2 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
3rd of september

Loving what is….


Gisteren bereikte mij het bericht dat Louise Hay op 90 jarige leeftijd overleden is.

Een prachtig inspirerend mens dat tot op late leeftijd wilde blijven leren (Chinees, piano spelen, een uitgeverij op poten zetten, etc) en die de wereld en ook mij heel veel geleerd heeft.

Ik heb het voorrecht gehad om een workshop van haar te mogen krijgen in Amerika het betrof ‘mirror-work’.

Samen met mijn vriendin Anita, was ik ruim 4 jaar geleden in San Diego waar we een meerdaagse-training van Robert Holden volgden en als verrassing kwam Louise ons ook een dagdeel trainen.

We moesten veel zelf aan de slag en uit de comfortzone. Tijden kijken in een spiegel en vrienden worden met je spiegelbeeld. “Merk op dat die spiegel niets doet niets.”, zei Louise. “Het is jouw ego dat de imperfecties zoekt en de afkeuring uitspreekt.” Ik vond het spannend en te mooi en tegelijk erg confronterend.

Een in mijn ogen essentiële oefening.

Hoe kun je immers houden van de wereld om je heen als je niet van jezelf houdt?

Loving what is!

We krijgen in dit leven allemaal onze levenslessen en die herhalen zich, is mijn ervaring, totdat je ze echt opgepakt hebt.

When the student is ready, the teacher appears.

Het mooie aan ouder worden is dat ik steeds meer de waarnemer ben van de lessen, die ik voorgeschoteld krijg, en dat ik mijn les terwijl die zich aandient, direct herken.

Bij mij is de rode draad van de lessen op dit moment: geduld en vertrouwen.

Op vakantie in Spanje werd ik overvallen door super hevige buikpijn. Die pijn werd zo extreem dat ik dacht: “Misschien is het toch handig nu om naar een arts te gaan.” De zeer vakkundige arts stuurde mij door naar het ziekenhuis en daar begon het lange wachten, 48 uur geen eten (achteraf gezien wilden ze me opereren), een infuus en weinig tot geen ‘actie in de taxi’. Uren zag ik niemand.

Toen de pijn dusdanig was afgezakt dat ik dacht:” Nu kan ik zelfs terug naar Nederland.”, ben ik ontsnapt.  De uitslag van de echo en de ct-scan in het Catalaans als buit zonder een arts te hebben gezien.

Terwijl ik daar in Spanje in het ziekenhuis lag, was ik extreem rustig. Direct compleet ‘vrienden met het nu’ blij, omdat ik dacht in goede handen te zijn. Oplettend op wat er wel was: een heerlijk airco gekoelde kamer, een goed boek, afnemende pijn. Ik kon de situatie verrassend goed relativeren.

Louise zou het loving what is noemen. Wel fijn om te merken dat je de kracht hebt om dat met zoveel gemak te kunnen en heerlijk voor je omgeving. Die doet het daar natuurlijk ook lekker op, die frequentie vertrouwen van mij.

Inmiddels bijna een maand later ben ik nog steeds aan het wachten op en MRI scan in Nederland (door een fout van het ziekenhuis).

“Het zal wel een reden hebben”, concludeer ik, zonder die exact te hoeven snappen of te weten.

Geen verzet, ongeloof of boosheid alle energie kan in aanwenden voor mijn eigen genezingsproces niets lekt weg. Ik ben vooral dankbaar.

Dinsdagavond nadat ik gewerkt had in Deventer en Amsterdam stopte onze (naar wij dachten in zeer goede conditie zijnde) auto ermee.

Na 3,5 uur wachten werden we gered en afgesleept.

Ook dan roepen mijn man en ik: “Wat fijn dat dit op de terugweg gebeurt en dat het zulk heerlijk weer is en dat de kinderen er niet bij zijn en dat ze bij een vriendje/opa en oma kunnen logeren!”

Maar ja, ik realiseer mij dat de voorbeelden die ik noem, nu niet de meest ingewikkelde lessen zijn die het leven je voorschotelt.

Een super wijze, inspirerende student van mij, uit de minor is zeer ernstig ziek. Regelmatig app ik met hem over zijn fysieke en emotionele toestand.

Toen we gestrand waren met de auto appte ik hem ook. Het ging niet lekker met hem. Artsen spraken niet meer over het gaat goed komen maar misschien en eventueel…

Ik vroeg hem: “Ben je bang?”

Hij antwoordde: “Ja, ik geloof het wel nu voor het eerst.”

Ik snapte hem zo ongelofelijk goed, voor zover mogelijk. Zo’n mooie kerel die al zoveel geleerd heeft door zijn ziekte in zijn jonge leven. Vol plannen en toekomstdromen meer dan wie dan ook de kunst verstaand van het genieten van het nu. En het zien en waarderen van de kleine dingen.

“Doet het je pijn het verdriet bij je vriendin en jouw ouders te zien?” Volmondig een ja van hem.

Ik vraag mij af op welk level ik ‘loving what is’, kan spelen.

Ik weet niet goed wat ik moet zeggen en ik word nu even stil.

Pak mijn rust op bed, ben de waarnemer van mijn gedachten en emoties en sla op intuïtie een bladzijde open in het boekje van Jan Prins getiteld: Nu even stil (hulp bij overmatig denken, precies wat ik nodig heb op dit moment).

Raak! De woorden komen binnen en het is exact wat ik mijn lieve student zou willen influisteren.

Ik maak een foto van de betreffende bladzijden en stuur een whatsapp.

Het stuk gaat over het ‘omarmen van de angst’, het erdoor heengaan. Vervolgens gaat het om het beseffen dat jij niet de angst bent, maar hooguit de waarnemer van die angst.

Mijn student appt en vertelt dat ook hij diep geraakt is.

Op de vraag wat ik voor hem kan doen antwoordt hij: “Vooral door blijven gaan met af en toe een appje, dat betekent heel veel voor mij.”

Hij vertelt dat de angst weer via de achterdeur verdwenen is omdat deze er echt mocht zijn.

Ik bewonder hem en kan alleen maar hopen en gissen dat, als mijn lijf mij ooit zo in de steek laat, ik net als hij steeds weer opnieuw, vrienden kan zijn met het nu!

Ik besef dat dit wel ‘the champions league’ is maar ik ben ambitieus en ik heb les van gehad van ‘the queen van loving what is’ (Louise Hay) en niet te vergeten van the king op dat gebied: de student.

Ik ga ervoor!

Er zijn 5 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje
1st of juli

Positiviteit en Verbinding


 

Dit bericht verscheen eerder in de categorie Positieve Gasten op de website van de jongens van www.supermegaflex.com. Twee inspirerende mannen met maar een missie: meer positiviteit in het leven brengen van ons allemaal! Ik plaats het hier nu voor jou:)

Wist je dat je kunt lijden aan positief denken? De mensen die aan dat ‘syndroom’ lijden, zijn de laatsten die ontdekken dat ze zelf doodongelukkig zijn.

We kunnen namelijk pas gelukkig zijn als we ook bereid zijn ons ongeluk te incasseren. Leve de dualiteit! Want wat is geluk als je nog nooit ongeluk hebt gekend? Wij zijn vaak bang om te zeggen dat het (even) niet zo lekker gaat. Alles is hier toch goed geregeld in een land als Nederland. Hoe kun je dan zeggen dat je niet gelukkig bent? Je zou je moeten schamen!

HET LEVEN IS EEN PRETPARK VOOR DE ZIEL

We scoren inderdaad hoog op de ranglijst van gelukkigste landen. Maar allemaal hebben we te kampen met onze uitdagingen. Dat maakt het ‘level van Super Mario’, dat wij ‘leven op aarde’ noemen, nu juist zo interessant. Het is hier, juist vanwege die dualiteit, een pretpark voor onze ziel.

DEEL JE EMOTIES, ZO VERS MOGELIJK

Ik vind het enorm krachtig als je jouw verdriet, angsten en emoties durft toe te laten en te laten zien. Emoties zijn immers net als vis: vers het lekkerst. Ik heb gemerkt dat als je de emoties toelaat, deze des te sneller via de ‘achterdeur’ jouw systeem weer verlaten.

Immers “what you resist, is what you persist”.

Als jij de moed hebt om te delen wat er in jou leeft en om hulp durft te vragen als je bang bent, dan kan er verbinding ontstaan.

Ik kreeg kort geleden een appje van een vriendin die vroeg om ‘een bak geluk’. Dit vanwege het feit dat de kanker bij haar dochter weer terug was. Dat is kwetsbaar zijn. Dat is je hart openstellen en de ander willen en durven toe te laten.Natuurlijk heb ik als ‘gelukskundige’ niet echte ‘bakken geluk’ in de aanbieding.

Ik heb wel een luisterend oor, tranen en een schouder. In zo’n geval kan je veelal alleen maar de ruimte ZIJN.

Just be(e).

MAAR… BLIJF SOMS OP HET PERRON

Af en toe kan je mensen eraan herinneren dat je niet in elke ‘gedachtentrein’ hoeft te stappen. Je mag op het perron blijven staan als de trein van ziekte, dood, angst, woede, “dit zou verboden moeten worden!”, et cetera langsrijdt.

Omdat het namelijk zo weinig constructief is om in elke trein te springen die voorbij raast.

Als jij op het perron blijft staan en die treinen aan je voorbij ziet trekken, word je meer en meer de waarnemer en geloof je ineens niet alles wat je denkt. Een gedachte is slechts een gedachte en niet de waarheid.

Gedachten zijn als een hangmat in je eigen fata morgana. Onze hersenspinsels zijn een soort van fata morgana en daar borduren wij op voort door er hangmatten in op te hangen en palmbomen in te plaatsen. Terwijl het allemaal een illusie is.

JE GEDACHTEN ALS WAARHEID BESTEMPELEN

Onze perceptie, de projector, probeert constant bewijzen te vinden dat onze gedachten de waarheid zijn. Als jij denkt en gelooft dat het leven zó oneerlijk, gemeen en hard is, dan zal jouw bewustzijn daar smaak, geur, kleur en geluid aan toevoegen en vervolgens alleen maar bewijzen vinden dat je gelijk hebt. Uiteindelijk is dat wat op het witte doek van je leven verschijnt.

DUS WIL JE GELIJK OF WIL JE GELUK?

Choose, believe and run the film! It’s your mind that creates the world.

Haal de negatieve trein uit de dienstregeling

Hoe minder vaak je in de trein van negativiteit, schuld, schaamte en angst en woede gaat zitten, des te minder rijdt die trein. Hij wordt uiteindelijk zelfs (grotendeels) uit de dienstregeling gehaald.

En ja, natuurlijk mag je een keer ‘verkeerd’ ingestapt zijn. Wees dan mild en vergevingsgezind naar jezelf. Glimlach zoals je dat ook zou doen naar een kind dat lerende is.

Stap uit en stap vervolgens in de trein die liefde en geluk heet. Dat is namelijk wie wij in essentie zijn. Geluk komt en gaat niet, maar ons bewustzijn van geluk komt en gaat.

HAPPINESSISNOWHERE

Kijk tot slot eens naar bovenstaande zin. Zie jij het?

Dat bedoel ik, “One shift in perception from fear to love: a miracle!”

 

Er zijn 3 reacties op dit bericht
Categorie:  geluksmomentje

'If there is something missing in your life it's probably more of the real you!'

Gelukskunde heeft mijn leven en dat van vele anderen veranderd.
Geniet van de inspiratie op mijn site en wil je met me in contact komen, mail me dan hier
en vergeet niet om je even aan te melden voor mijn nieuwsbrief:)

Meld je hier aan voor mijn nieuwsbrief   Koop mijn boek

Mirjam Spitholt.nl 2016 - 2018 gemaakt door Digital Nomadz